Rozdział VII

W tym samym czasie do sali wbiegł Nicolas. 
-Doris mi powiedziała , że jesteś w szpitalu, jak się czujesz Słonko ?
Marika momentalnie zaczęła płakać, skuliła się i pod kołdrą rękoma ujęła swoje nogi. Jasper szybko stał , zaczął ją głaskać po głowie.
-Spokojnie , jesteś bezpieczna. Jestem przy Tobie.
-Ej , to moja dziewczyna i to ja będę przy niej ,skoro ona tego potrzebuje- Wzburzył się Nicolas.
-Twoja dziewczyna ? Chłopaku co Ty mówisz ? Lepiej powiedz jej prawdę. 
-Nie chce go tu widzieć , Jasper ... powiedz mu... niech on sobie idzie.- Prosiła Marika.
-Słoneczko... to co się wydarzyło... to nie miało być tak.
W tym momencie nerwy Jasper`a nie wytrzymały , popchnął chłopaka za drzwi i je zamknął , od razu podszedł do łóżka zapłakanej dziewczyny i uspokajał ją. Cichym i miłym głosem mówił do niej i opowiadał różne rzeczy , by ona zapomniała o przykrościach jakie ją spotkały.Zauważył nawet raz jak kąciki ust Mariki się podniosły, tak uśmiechnęła się. 
-Już jestem. Mam Twój pamiętnik.- Na sale weszła Doris.
-Dzięki wielkie.
Pamiętnik trafił w ręce właścicielki.
-Nie obraźcie się, proszę... chcę zostać sama.
-Tak , oczywiście - Odparł Jasper.
Chwycił czerwonowłosą dziewczynę za rękę i razem wyszli na szpitalny korytarz. Zobaczyli tam ojca Mariki rozmawiającego z lekarzem.
Po dłuższej chwili podszedł do młodzieży i oznajmił:
-Marika jutro wyjdzie ze szpitala , ale za 2 tygodnie ma przyjść na kontrole , dostanie skierowanie na badania i trzeba będzie sprawdzić czy oby na pewnie nie stała się jej krzywda.
Nastolatkowie kiwnęli głowami , a ociec usiadł na krzesła i oparł głowę o ścianę. Był przytłoczony , wiedział , że córka i tak nie będzie chciała go widzieć lecz wolał być blisko.
-Wróciłem , żeby chociaż być blisko. Idziecie odpocząć- Uśmiechnął się. - Ja tutaj posiedzę. Tylko wróć Doris... bo ja ...
-Tak , wszystko rozumiem. Wrócę za godzinę , przebiorę się i coś zjem.
Kiwnęła głową i Jasper ruszył za nią. 
-Dlaczego masz wrócić ? O co chodziło ?
-Interesy... Interesy ojca Mariki. 
Doris wiedziała co tak naprawdę kryje się pod słowem "interesy" ,wiedziała również , że jeżeli jej przyjaciółka będzie gotowa , to sama opowie wszystko chłopakowi.
Teraz Marika stała naprzeciw lustra, spoglądała na siebie.
-Czuje się ohydnie. On mnie dotykał, był ... taki , taki okrutny. Dlaczego akurat ja ? Dlaczego ? Odpowiesz mi Boże ? Zabrałeś mi rodzinę , zabrałeś mi godność ... wszystko tracę po kolei ... nie możesz mnie zabrać ? Tak po prostu... pozwól i mi odejść... ja już tego nie wytrzymuje. - Mówiła sama do siebie.
Usiadła na łóżku , otworzyła pamiętnik i zaczęła pisać :
" Umieram , sama w sobie ginę. To wszystko niszczy mnie psychicznie , nie wytrzymuje. Bóg zabiera mi wszystko po kolei, chciałabym mu powiedzieć prosto w twarz jak bardzo go nienawidzę. Lecz go nie ma. Siedzi sobie gdzieś i pewnie się ze mnie śmieje. Zgotował mi taki los , teraz wstydzę się sama siebie, nie potrafię patrzeć na siebie. Ten mężczyzna odebrał mi wszystko. Nienawidzę go za to , że nawet mój przyjaciel chciał mnie skrzywdzić , jak ? 
Zaprosił mnie do siebie , oczywiście poszłam, przecież uwielbiałam z nim rozmawiać. 
Siedzieliśmy sobie na kanapie, spoglądałam akurat na zdjęcie Jasper`a z piłką od nogi , śliczny bobas :) , gdy Nicolas wszedł do pokoju z piciem. Chwilę pogadaliśmy , było miło tak jak zawsze , nagle zaczął dotykać moje nogi, nie wiedziałam o co mu chodzi. Kompletnie mnie zaskoczył. Zbliżył się i chciał mnie pocałować, odsunęłam się i wstałam z łóżka. Mówiłam mu , aby przestał... nie słuchał, zbliżył się , ja nie miałam już gdzie się odsunąć ... za mną stała szafa , a obok okno. Ujął dłońmi moją twarz , powiedział : Nie opieraj się. Nie potrafiłam tak , to był mój przyjaciel, jak on mógł pomyśleć o naszej przyjaźni w taki sposób. 
Dalej to już był koszmar. Zdjął mój sweterek i rzucił na łóżko. Jeździł palcami po mojej ręce. Chciałam wymknąć się z jego pokoju , lecz nie dawał mi takiej możliwości. Przyciskał mnie do ściany bardziej, w pewnym momencie mocno ścisnął za moją pierś.. .to było straszne. Ręką zjechał niżej i chciał odpiąć mój guzik od spodni , nie pozwoliłam ... uderzyłam go w twarz. Miałam chwilę czasu by uciec z tego okropnego miejsca. Zbiegłam schodami w dół , ubrałam szybko buty , dostrzegłam już go na schodach, więc nie zastanawiając się długo, chwyciłam kurtkę i wybiegłam na ulicę.
Po powrocie do domu wcale nie było lepiej... bycie dziewczyną po gwałcie jest okropne. Jestem tą osobą pierwszy dzień i czuję się strasznie ,a co będzie dalej ? Ja na siebie patrzeć nie mogę. Brzydzi mnie wszystko. Nie chce siebie oglądać. Najgorsze jest to , że wiem , że nikt mi nie potrafi pomóc. Mam siną twarz , nogi.. Kto chce mnie taką oglądać ? 
Boję się każdego spojrzenia, brakuje mi już zaufania nawet do samej siebie. Ludzie , których znałam , są mi obcy. 
Jestem na tym świecie sama... ;( "
Zamknęła pamiętnik i odłożyła na półkę obok łóżka. Wstała i pokierowała się w stronę drzwi od sali , wyszła  i skierowała pytanie do Jasper`a:
-Chodź , porozmawiaj ze mną.
Weszli do środka , zamknęła drzwi i oparta o nie ześlizgnęła się na podłogę. Chłopak podszedł do niej i  podniósł ją.
-Ja jestem przy Tobie , możesz mi mówić o wszystkim.
-Tak.. Twój brat mówił to samo. - Spojrzała na niego znacząco.
-Co ? Powiedz mi , o co z nim poszło ?
-Chcesz wiedzieć , przecież wiedziałeś o tym , ostrzegałeś mnie. 
-Zakochałaś się w nim ? 
-O czym Ty mówisz ?! - Dziewczyna była już zdenerwowana. - Wzięła z półki pamiętnik, otworzyła go na stronie , która zapisała chwilę temu i wręczyła ja Jasper`owi.
-Nie powinienem.
-Czytaj ..- Po jej policzku spłynęła łza.- Nie będę potrafiła opowiedzieć Ci tego.
Chłopak wziął pamiętnik i usiadł na łóżku , czytał. Po jakimś czasie spojrzał na Marikę. Stała w niebieskiej piżamie i w białych skarpetkach w miśki przy oknie. Skierowała swoje oczy na niego , zauważyła w nich łzy. Podeszła do niego , ujęła jego głowę i przytuliła do klatki piersiowej.
-Wiedziałeś o tym , prawda?
-Nie , przysięgam...Proszę Cię , usiądź obok i posłuchaj.
Marika zgodziła się wysłuchać tego , co ma jej do powiedzenia i usiadła blisko niego.
-W ten wieczór kiedy byłaś u nas na kolacji. Pamiętasz , wybiegłem za Tobą , hmm ? No więc potem wróciłem do domu , w pokoju Morisa był Nicolas. Usiadłem z nimi , po chwili zaczęli mówić o Tobie. Nicolas przekonywał Morisa , że Cię pocałuje już niedługo, ten nie wierzył i ciągle dolewał oliwy do ognia. W końcu z tego ich droczenia się wyszło , że Nicolas ma Cię w sobie rozkochać i zostawić. On nie był do tego przekonany , ale uległ Morisowi. Ostrzegałem Cię , bo nie chciałem , żeby tak Cię potraktował ... ten idiota zrobił jednak coś głupszego... jak on mógł ... zabiję go.
Przytuliła go i powiedziała:
-Proszę , po prostu bądź.
W momencie wypowiadania tych słów , Jasper czuł , że musi być blisko Mariki, że ona go potrzebuje..
-Będę przy Tobie zawsze, obiecuje.

~~~~~~~~~~
Marika spędziła w szpitalu 3 dni, gdy wróciła do domu Nadia od razu ją "powitała".
-O witaj , dobrze się już czujesz ? Jeśli tak to zrób obiad.
-Chyba sobie żartujesz. Dopiero co wróciłam do domu , a Ty już mnie do kuchni zaganiasz ? Nie wyobrażaj sobie.
-Peter ! Peter ! Chodź tutaj, wiem , że dopiero przywiozłeś ją do domu , ale  jestem głodna. Nich leci do kuchni i coś ugotuje.
Ojciec niepewnie spojrzał na córkę.
-Jasne , rozumiem. Dzięki za wsparcie. - Mówiła to złośliwie. Nie znosiła kiedy on ją tak traktował. Poszła do kuchni , wyjęła mrożonki , odgotowała je i postawiła na stole.
-No weź ze mnie nie kpij dziecko, nie zjem tego.- Powiedziała oburzona kobieta , na widok obiadu.
-Ne rób sobie jaj i jedz to co masz. Jestem zmęczona, nie będę stała w kuchni bo Ty jesteś głodna, masz rączki ? Sama sobie ugotuj.
-Nie będziesz mnie tak traktowała, jestem teraz częścią tej rodziny.
-Dla mnie nigdy nie będziesz jej częścią, zacznijmy od tego , że tu nie ma żadnej rodziny. To , że mieszkamy w jednym domu , nic nie znaczy. Swoją osobą tylko tutaj zawadzasz, jesteś nikim, zwykłym zerem. Chcesz tylko kasy ojca. 
Nadia nie wytrzymała wyzwisk dziewczyny i ją spoliczkowała.
Marika stała teraz jak wryta z grzywką na oczach. 
-Nienawidzę Cię , słyszysz ? 
-Zrobię z Twojego życia piekło. Jeszcze pożałujesz tego , co powiedziałaś.- Zagroziła kobieta i wyszła kuchni.
-Jasne.- Powiedziała do siebie siedemnastolatka i poszła na górę. W jej pokoju czekała Jena, przywitała ją i po chwili rozmowy wyszła.
Teraz życie dziewczynie wydawało się inne. Już nic nie miało sensu. Siedziała i wpatrywała się w las za domem. Nie chciała grać ani śpiewać. Nic dla niej już nie miało sensu: miłość , rodzina , muzyka ,szkoła. Jeden wyczyn zniszczył jej psychikę. 
Marika utraciła wszystko. Już nikt nie zobaczy jej błysku w oku , jej prawdziwego uśmiechu. To jest stracone.
Jej myśli nie potrafiły odgonić mężczyzny , który ją tak skrzywdził , ciągle powracały jej momenty upokorzenia, ciągle widziała go, rozbierał ją i bił. Nie dawał jej żadnego wyjścia, jak bestia zabrał jej nastoletnie życie, które powinno być najpiękniejszym okresem w jej życiu. 
Nagle rzuciła okiem na kalendarz.
-O nie , jak mogłam zapomnieć.
Wyjęła z szuflady schowane tam pieniądze. Poszła na cmentarz. Dzisiaj mijał rok od śmierci jej matki i brata. Marika poszła sama, powinna iść na ich grób z ojcem i siostrą. Oni zapomnieli, może pamiętali , ale chcieli zapomnieć. 
Doszła na miejsce postawiła dwa zakupione znicze i zapaliła je.
Była zima, płatki śniegu spadały na jej czapkę , a ona siedziała na ławce przy grobie rodziny.
-Oj mamo, gdybyś tylko tu była , wszystko byłoby łatwiejsze.Pewnie widzisz jak cierpię ,tylko nic nie możesz zrobić. Uwierz mi ,że wolałabym być z Tobą i Markusem. Markus , Ty byś nie pozwolił mnie tak skrzywdzić , wiem to. Byłam Twoją mała siostrzyczką. Wiesz , czasami widzę ten dzień, widzę nas w samochodzie , Ciebie konającego z głową na moich kolanach. Mama już nie oddychała, już odeszła, ona nie zniosła by widoku umierających dzieci. Myślałam , że odejdziemy razem. Ten pijany mężczyzna nie wiedział jak jedzie. On pewnie nadal żyje, wy nie. 
Żałuje , że nie odeszłam tam z wami, żałuje... 
Poprawiła jeszcze wieniec, który pewnie przywieźli dziadkowie i poszła. 
Jej dziadowie nienawidzą Peter`a , wiedzą kim on teraz jest, Nie potrafią mu wybaczyć.
Dziewczyna szła przez cmentarz , okrężną drogą do domu , potrzebowała spaceru. Postanowiła zadzwonić do Jasper`a , chciała z nim porozmawiać , tylko do niego miała zaufanie. 
-Hej Jasper, możemy pogadać ?
-Tak , jasne. A gdzie jesteś ?
-Na cmentarzu.
-Ahh tak , Nicolas mi wszystko opowiedział , chcesz pogadać ?
-Tak , gdyby to nie był problem dla Ciebie...
-Przestań, jestem w parku z chłopakami , przyjdziesz?
-Tak , okej. Za 15 minut będę. 
I jak mówiła , tak też zrobiła. Po niecałych 15 minutach była w parku. 
-Cześć wam.- Przywitała wszystkich.
Podszedł do niej jeden z kolegów Jasper`a i chciał objąć dziewczynę , ta szybkim krokiem odsunęła się do tyłu. Podchodził ciągle , coraz bliżej. Jasper zauważył ,że Marika jest wystraszona i od razu wkroczył.
-Ej, Tobi zostaw ją , nie widzisz , że nie ma ochoty się z Tobą przytulać.
-Jasne , ale ta laska jest jakaś dziwna.
-Ja już lepiej pójdę.- Odparła dziewczyna.
-Nie , czekaj. Idę z Tobą. To narazie , trzymajcie się.
I poszli , Jasper nalegał by poszli do niego , ale Marika nie miała ochoty oglądać Nicolasa po tym wszystkim. 
-To może do Ciebie ? - Zaproponował Jasper. 
-Wiesz... lepiej chyba nie.
-Masz coś do ukrycia ? Wstydzisz się ? Co to za mina ?- Wypytywał chłopak aż w końcu złamał  Marikę.
-Okej , chodź do mnie , sam zobaczysz.
Gdy doszli do jej domu , Marika nie pewnie chwyciła za klamkę. Drzwi były otwarte. Najpierw sama się rozejrzała , następnie zaprosiła przyjaciela do siebie. 
-Idź do mnie do pokoju , wiesz gdzie. Ja przyniosę coś do picia.
W tym samym czasie z salonu dobiegły głośne śmiechy. Dziewczyna niepewnie spojrzała i pewnym krokiem weszła do środka. 
-Znowu ? Nie potrafisz się opanować ? Ta Twoja ździra tańczy zjarana półnago na stole , a Ty jeszcze pozwalasz  żeby ją kumple oglądali ?
-Jak ma co pokazywać , to niech pokazuje.
Marika bezsilna odwróciła się by wyjść z salonu , w drzwiach ujrzała zdumionego chłopaka.
-Idź na górę ! 
Tak też zrobił , a tuż za nim Marika.
-O co chodzi tam na dole ? Jak to możliwe ? 
-Chcesz wiedzieć ? Jeju .. jest mi tak wstyd...
On usiadł bez słowa na brzegu jej łóżka. Chciał usłyszeć to , co ma  do powiedzenia dziewczyna. 
-Więc tak. Od początku. Była zima. Jechałam z mama i z bratem do babci Janki , czyli do mamy mojego taty. On już był tam od rana . my mięliśmy tylko dojechać.Wtedy akurat dziadek był chory , dlatego tata pojechał wcześniej. Pamiętam , że było strasznie ślisko. Markus  tuż obok mnie , jakby nigdy nic. Pisał chyba sms`a. Ja zapatrzona na krajobraz za oknem , myślałam co powie tato na ślicznie ubraną mamę. Kochali się .. Zawsze było coś pięknego między  nimi. Zanim wyjechaliśmy pomagałam mamie się ładnie ubrać. Chciała wyglądać wyjątkowo. Udało nam się to. Wyglądała cudnie. Zbliżaliśmy się do miasteczka , w którym mieszka babcia. Zostały nam tylko jakieś 2 km. 
Za nami jadący ciąg samochodów , a przed nami ostry zakręt. Mama nie dała rady zapanować nad samochodem. Nie mogła nic zrobić. Śliska ulica zapanowała nad naszym samochodem. Przestraszona zapięłam  szybko pas. Jezdnia wyrzuciła nas na zbocze. Trzęsło samochodem strasznie. Pamiętam uderzenie o coś wielkiego, może pień drzewa. Tam było ich pełno. Markus leżał głową na moich kolanach. Cały we krwi , bo kiedy spadaliśmy od uderzał głową o szybę samochodu. Umierał na moich oczach. Wtedy jeszcze nie byłam tego świadoma. Próbował być silny, ale jego wyraz twarzy pokazywał jak bardzo cierpi. Krzyczałam o pomoc. Ludzie , którzy stali na urwisku schodzili na dół by nam pomóc. Wołałam mamę, nie mogłam się ruszyć. Straciłam władze w nogach , jakbym była sparaliżowana. Moja mama nie odpowiadała. " Chyba straciła przytomność " .. tak właśnie pomyślałam. Pewny człowiek wyciągnął mamę, inny starali się wyciągnąć Markusa i mnie. Mój bart chwycił mnie za rękę i powiedział " Kocham Cię malutka ". I zamilkł. Następne słowa jakie usłyszałam , to " Ta kobieta nie oddycha , zadzwonił ktoś po karetkę ?" To wszystko co pamiętam z tamtego miejsca. Chyba zemdlałam , straciłam przytomność przez szok.
Lekarze byli w szoku , że jedyne co mi się stało to rozbicie głowy i zadrapania.  Tak straciłam moją rodzinę, razem z tym wydarzeniem straciłam też tatę. Jak ? Kiedy zmarła mama , załamał się. Z początku pił , z czasem zaczął wyładowywać się na mnie. Bił mnie, poniżał. Teraz odreagowuje właśnie w taki sposób. Ćpa , bierze , jara. Cokolwiek byleby nie myśleć o mamie.Chociaż pewnie już zapomniał.. .ale stał się dilerem. Handluje prochami i innym gównem. Mój tato odszedł razem z mama i Markusem. Zostałam sama. Ja i prochy ojca. Ja i ojciec , który bierze. To moje życie od czasu wypadku.
Jasper siedział. Nie potrafił nic z siebie wydusić. W jego oczach pojawiły się łzy , lecz nie płakał. Strasznie było mu żal dziewczyny. 
-Jak mam Ci pomóc ? -Zapytał.
-Bądź przy mnie. - Odparła. - Po prostu przy mnie bądź.