W tym samym czasie do sali wbiegł Nicolas.
-Doris mi powiedziała , że jesteś w szpitalu, jak się czujesz Słonko ?
Marika momentalnie zaczęła płakać, skuliła się i pod kołdrą rękoma ujęła swoje nogi. Jasper szybko stał , zaczął ją głaskać po głowie.
-Spokojnie , jesteś bezpieczna. Jestem przy Tobie.
-Ej , to moja dziewczyna i to ja będę przy niej ,skoro ona tego potrzebuje- Wzburzył się Nicolas.
-Twoja dziewczyna ? Chłopaku co Ty mówisz ? Lepiej powiedz jej prawdę.
-Nie chce go tu widzieć , Jasper ... powiedz mu... niech on sobie idzie.- Prosiła Marika.
-Słoneczko... to co się wydarzyło... to nie miało być tak.
W tym momencie nerwy Jasper`a nie wytrzymały , popchnął chłopaka za drzwi i je zamknął , od razu podszedł do łóżka zapłakanej dziewczyny i uspokajał ją. Cichym i miłym głosem mówił do niej i opowiadał różne rzeczy , by ona zapomniała o przykrościach jakie ją spotkały.Zauważył nawet raz jak kąciki ust Mariki się podniosły, tak uśmiechnęła się.
-Już jestem. Mam Twój pamiętnik.- Na sale weszła Doris.
-Dzięki wielkie.
Pamiętnik trafił w ręce właścicielki.
-Nie obraźcie się, proszę... chcę zostać sama.
-Tak , oczywiście - Odparł Jasper.
Chwycił czerwonowłosą dziewczynę za rękę i razem wyszli na szpitalny korytarz. Zobaczyli tam ojca Mariki rozmawiającego z lekarzem.
Po dłuższej chwili podszedł do młodzieży i oznajmił:
-Marika jutro wyjdzie ze szpitala , ale za 2 tygodnie ma przyjść na kontrole , dostanie skierowanie na badania i trzeba będzie sprawdzić czy oby na pewnie nie stała się jej krzywda.
Nastolatkowie kiwnęli głowami , a ociec usiadł na krzesła i oparł głowę o ścianę. Był przytłoczony , wiedział , że córka i tak nie będzie chciała go widzieć lecz wolał być blisko.
-Wróciłem , żeby chociaż być blisko. Idziecie odpocząć- Uśmiechnął się. - Ja tutaj posiedzę. Tylko wróć Doris... bo ja ...
-Tak , wszystko rozumiem. Wrócę za godzinę , przebiorę się i coś zjem.
Kiwnęła głową i Jasper ruszył za nią.
-Dlaczego masz wrócić ? O co chodziło ?
-Interesy... Interesy ojca Mariki.
Doris wiedziała co tak naprawdę kryje się pod słowem "interesy" ,wiedziała również , że jeżeli jej przyjaciółka będzie gotowa , to sama opowie wszystko chłopakowi.
Teraz Marika stała naprzeciw lustra, spoglądała na siebie.
-Czuje się ohydnie. On mnie dotykał, był ... taki , taki okrutny. Dlaczego akurat ja ? Dlaczego ? Odpowiesz mi Boże ? Zabrałeś mi rodzinę , zabrałeś mi godność ... wszystko tracę po kolei ... nie możesz mnie zabrać ? Tak po prostu... pozwól i mi odejść... ja już tego nie wytrzymuje. - Mówiła sama do siebie.
Usiadła na łóżku , otworzyła pamiętnik i zaczęła pisać :
" Umieram , sama w sobie ginę. To wszystko niszczy mnie psychicznie , nie wytrzymuje. Bóg zabiera mi wszystko po kolei, chciałabym mu powiedzieć prosto w twarz jak bardzo go nienawidzę. Lecz go nie ma. Siedzi sobie gdzieś i pewnie się ze mnie śmieje. Zgotował mi taki los , teraz wstydzę się sama siebie, nie potrafię patrzeć na siebie. Ten mężczyzna odebrał mi wszystko. Nienawidzę go za to , że nawet mój przyjaciel chciał mnie skrzywdzić , jak ?
Zaprosił mnie do siebie , oczywiście poszłam, przecież uwielbiałam z nim rozmawiać.
Siedzieliśmy sobie na kanapie, spoglądałam akurat na zdjęcie Jasper`a z piłką od nogi , śliczny bobas :) , gdy Nicolas wszedł do pokoju z piciem. Chwilę pogadaliśmy , było miło tak jak zawsze , nagle zaczął dotykać moje nogi, nie wiedziałam o co mu chodzi. Kompletnie mnie zaskoczył. Zbliżył się i chciał mnie pocałować, odsunęłam się i wstałam z łóżka. Mówiłam mu , aby przestał... nie słuchał, zbliżył się , ja nie miałam już gdzie się odsunąć ... za mną stała szafa , a obok okno. Ujął dłońmi moją twarz , powiedział : Nie opieraj się. Nie potrafiłam tak , to był mój przyjaciel, jak on mógł pomyśleć o naszej przyjaźni w taki sposób.
Dalej to już był koszmar. Zdjął mój sweterek i rzucił na łóżko. Jeździł palcami po mojej ręce. Chciałam wymknąć się z jego pokoju , lecz nie dawał mi takiej możliwości. Przyciskał mnie do ściany bardziej, w pewnym momencie mocno ścisnął za moją pierś.. .to było straszne. Ręką zjechał niżej i chciał odpiąć mój guzik od spodni , nie pozwoliłam ... uderzyłam go w twarz. Miałam chwilę czasu by uciec z tego okropnego miejsca. Zbiegłam schodami w dół , ubrałam szybko buty , dostrzegłam już go na schodach, więc nie zastanawiając się długo, chwyciłam kurtkę i wybiegłam na ulicę.
Po powrocie do domu wcale nie było lepiej... bycie dziewczyną po gwałcie jest okropne. Jestem tą osobą pierwszy dzień i czuję się strasznie ,a co będzie dalej ? Ja na siebie patrzeć nie mogę. Brzydzi mnie wszystko. Nie chce siebie oglądać. Najgorsze jest to , że wiem , że nikt mi nie potrafi pomóc. Mam siną twarz , nogi.. Kto chce mnie taką oglądać ?
Boję się każdego spojrzenia, brakuje mi już zaufania nawet do samej siebie. Ludzie , których znałam , są mi obcy.
Jestem na tym świecie sama... ;( "
Zamknęła pamiętnik i odłożyła na półkę obok łóżka. Wstała i pokierowała się w stronę drzwi od sali , wyszła i skierowała pytanie do Jasper`a:
-Chodź , porozmawiaj ze mną.
Weszli do środka , zamknęła drzwi i oparta o nie ześlizgnęła się na podłogę. Chłopak podszedł do niej i podniósł ją.
-Ja jestem przy Tobie , możesz mi mówić o wszystkim.
-Tak.. Twój brat mówił to samo. - Spojrzała na niego znacząco.
-Co ? Powiedz mi , o co z nim poszło ?
-Chcesz wiedzieć , przecież wiedziałeś o tym , ostrzegałeś mnie.
-Zakochałaś się w nim ?
-O czym Ty mówisz ?! - Dziewczyna była już zdenerwowana. - Wzięła z półki pamiętnik, otworzyła go na stronie , która zapisała chwilę temu i wręczyła ja Jasper`owi.
-Nie powinienem.
-Czytaj ..- Po jej policzku spłynęła łza.- Nie będę potrafiła opowiedzieć Ci tego.
Chłopak wziął pamiętnik i usiadł na łóżku , czytał. Po jakimś czasie spojrzał na Marikę. Stała w niebieskiej piżamie i w białych skarpetkach w miśki przy oknie. Skierowała swoje oczy na niego , zauważyła w nich łzy. Podeszła do niego , ujęła jego głowę i przytuliła do klatki piersiowej.
-Wiedziałeś o tym , prawda?
-Nie , przysięgam...Proszę Cię , usiądź obok i posłuchaj.
Marika zgodziła się wysłuchać tego , co ma jej do powiedzenia i usiadła blisko niego.
-W ten wieczór kiedy byłaś u nas na kolacji. Pamiętasz , wybiegłem za Tobą , hmm ? No więc potem wróciłem do domu , w pokoju Morisa był Nicolas. Usiadłem z nimi , po chwili zaczęli mówić o Tobie. Nicolas przekonywał Morisa , że Cię pocałuje już niedługo, ten nie wierzył i ciągle dolewał oliwy do ognia. W końcu z tego ich droczenia się wyszło , że Nicolas ma Cię w sobie rozkochać i zostawić. On nie był do tego przekonany , ale uległ Morisowi. Ostrzegałem Cię , bo nie chciałem , żeby tak Cię potraktował ... ten idiota zrobił jednak coś głupszego... jak on mógł ... zabiję go.
Przytuliła go i powiedziała:
-Proszę , po prostu bądź.
W momencie wypowiadania tych słów , Jasper czuł , że musi być blisko Mariki, że ona go potrzebuje..
-Będę przy Tobie zawsze, obiecuje.
~~~~~~~~~~
Marika spędziła w szpitalu 3 dni, gdy wróciła do domu Nadia od razu ją "powitała".
-O witaj , dobrze się już czujesz ? Jeśli tak to zrób obiad.
-Chyba sobie żartujesz. Dopiero co wróciłam do domu , a Ty już mnie do kuchni zaganiasz ? Nie wyobrażaj sobie.
-Peter ! Peter ! Chodź tutaj, wiem , że dopiero przywiozłeś ją do domu , ale jestem głodna. Nich leci do kuchni i coś ugotuje.
Ojciec niepewnie spojrzał na córkę.
-Jasne , rozumiem. Dzięki za wsparcie. - Mówiła to złośliwie. Nie znosiła kiedy on ją tak traktował. Poszła do kuchni , wyjęła mrożonki , odgotowała je i postawiła na stole.
-No weź ze mnie nie kpij dziecko, nie zjem tego.- Powiedziała oburzona kobieta , na widok obiadu.
-Ne rób sobie jaj i jedz to co masz. Jestem zmęczona, nie będę stała w kuchni bo Ty jesteś głodna, masz rączki ? Sama sobie ugotuj.
-Nie będziesz mnie tak traktowała, jestem teraz częścią tej rodziny.
-Dla mnie nigdy nie będziesz jej częścią, zacznijmy od tego , że tu nie ma żadnej rodziny. To , że mieszkamy w jednym domu , nic nie znaczy. Swoją osobą tylko tutaj zawadzasz, jesteś nikim, zwykłym zerem. Chcesz tylko kasy ojca.
Nadia nie wytrzymała wyzwisk dziewczyny i ją spoliczkowała.
Marika stała teraz jak wryta z grzywką na oczach.
-Nienawidzę Cię , słyszysz ?
-Zrobię z Twojego życia piekło. Jeszcze pożałujesz tego , co powiedziałaś.- Zagroziła kobieta i wyszła kuchni.
-Jasne.- Powiedziała do siebie siedemnastolatka i poszła na górę. W jej pokoju czekała Jena, przywitała ją i po chwili rozmowy wyszła.
Teraz życie dziewczynie wydawało się inne. Już nic nie miało sensu. Siedziała i wpatrywała się w las za domem. Nie chciała grać ani śpiewać. Nic dla niej już nie miało sensu: miłość , rodzina , muzyka ,szkoła. Jeden wyczyn zniszczył jej psychikę.
Marika utraciła wszystko. Już nikt nie zobaczy jej błysku w oku , jej prawdziwego uśmiechu. To jest stracone.
Jej myśli nie potrafiły odgonić mężczyzny , który ją tak skrzywdził , ciągle powracały jej momenty upokorzenia, ciągle widziała go, rozbierał ją i bił. Nie dawał jej żadnego wyjścia, jak bestia zabrał jej nastoletnie życie, które powinno być najpiękniejszym okresem w jej życiu.
Nagle rzuciła okiem na kalendarz.
-O nie , jak mogłam zapomnieć.
Wyjęła z szuflady schowane tam pieniądze. Poszła na cmentarz. Dzisiaj mijał rok od śmierci jej matki i brata. Marika poszła sama, powinna iść na ich grób z ojcem i siostrą. Oni zapomnieli, może pamiętali , ale chcieli zapomnieć.
Doszła na miejsce postawiła dwa zakupione znicze i zapaliła je.
Była zima, płatki śniegu spadały na jej czapkę , a ona siedziała na ławce przy grobie rodziny.
-Oj mamo, gdybyś tylko tu była , wszystko byłoby łatwiejsze.Pewnie widzisz jak cierpię ,tylko nic nie możesz zrobić. Uwierz mi ,że wolałabym być z Tobą i Markusem. Markus , Ty byś nie pozwolił mnie tak skrzywdzić , wiem to. Byłam Twoją mała siostrzyczką. Wiesz , czasami widzę ten dzień, widzę nas w samochodzie , Ciebie konającego z głową na moich kolanach. Mama już nie oddychała, już odeszła, ona nie zniosła by widoku umierających dzieci. Myślałam , że odejdziemy razem. Ten pijany mężczyzna nie wiedział jak jedzie. On pewnie nadal żyje, wy nie.
Żałuje , że nie odeszłam tam z wami, żałuje...
Poprawiła jeszcze wieniec, który pewnie przywieźli dziadkowie i poszła.
Jej dziadowie nienawidzą Peter`a , wiedzą kim on teraz jest, Nie potrafią mu wybaczyć.
Dziewczyna szła przez cmentarz , okrężną drogą do domu , potrzebowała spaceru. Postanowiła zadzwonić do Jasper`a , chciała z nim porozmawiać , tylko do niego miała zaufanie.
-Hej Jasper, możemy pogadać ?
-Tak , jasne. A gdzie jesteś ?
-Na cmentarzu.
-Ahh tak , Nicolas mi wszystko opowiedział , chcesz pogadać ?
-Tak , gdyby to nie był problem dla Ciebie...
-Przestań, jestem w parku z chłopakami , przyjdziesz?
-Tak , okej. Za 15 minut będę.
I jak mówiła , tak też zrobiła. Po niecałych 15 minutach była w parku.
-Cześć wam.- Przywitała wszystkich.
Podszedł do niej jeden z kolegów Jasper`a i chciał objąć dziewczynę , ta szybkim krokiem odsunęła się do tyłu. Podchodził ciągle , coraz bliżej. Jasper zauważył ,że Marika jest wystraszona i od razu wkroczył.
-Ej, Tobi zostaw ją , nie widzisz , że nie ma ochoty się z Tobą przytulać.
-Jasne , ale ta laska jest jakaś dziwna.
-Ja już lepiej pójdę.- Odparła dziewczyna.
-Nie , czekaj. Idę z Tobą. To narazie , trzymajcie się.
I poszli , Jasper nalegał by poszli do niego , ale Marika nie miała ochoty oglądać Nicolasa po tym wszystkim.
-To może do Ciebie ? - Zaproponował Jasper.
-Wiesz... lepiej chyba nie.
-Masz coś do ukrycia ? Wstydzisz się ? Co to za mina ?- Wypytywał chłopak aż w końcu złamał Marikę.
-Okej , chodź do mnie , sam zobaczysz.
Gdy doszli do jej domu , Marika nie pewnie chwyciła za klamkę. Drzwi były otwarte. Najpierw sama się rozejrzała , następnie zaprosiła przyjaciela do siebie.
-Idź do mnie do pokoju , wiesz gdzie. Ja przyniosę coś do picia.
W tym samym czasie z salonu dobiegły głośne śmiechy. Dziewczyna niepewnie spojrzała i pewnym krokiem weszła do środka.
-Znowu ? Nie potrafisz się opanować ? Ta Twoja ździra tańczy zjarana półnago na stole , a Ty jeszcze pozwalasz żeby ją kumple oglądali ?
-Jak ma co pokazywać , to niech pokazuje.
Marika bezsilna odwróciła się by wyjść z salonu , w drzwiach ujrzała zdumionego chłopaka.
-Idź na górę !
Tak też zrobił , a tuż za nim Marika.
-O co chodzi tam na dole ? Jak to możliwe ?
-Chcesz wiedzieć ? Jeju .. jest mi tak wstyd...
On usiadł bez słowa na brzegu jej łóżka. Chciał usłyszeć to , co ma do powiedzenia dziewczyna.
-Więc tak. Od początku. Była zima. Jechałam z mama i z bratem do babci Janki , czyli do mamy mojego taty. On już był tam od rana . my mięliśmy tylko dojechać.Wtedy akurat dziadek był chory , dlatego tata pojechał wcześniej. Pamiętam , że było strasznie ślisko. Markus tuż obok mnie , jakby nigdy nic. Pisał chyba sms`a. Ja zapatrzona na krajobraz za oknem , myślałam co powie tato na ślicznie ubraną mamę. Kochali się .. Zawsze było coś pięknego między nimi. Zanim wyjechaliśmy pomagałam mamie się ładnie ubrać. Chciała wyglądać wyjątkowo. Udało nam się to. Wyglądała cudnie. Zbliżaliśmy się do miasteczka , w którym mieszka babcia. Zostały nam tylko jakieś 2 km.
Za nami jadący ciąg samochodów , a przed nami ostry zakręt. Mama nie dała rady zapanować nad samochodem. Nie mogła nic zrobić. Śliska ulica zapanowała nad naszym samochodem. Przestraszona zapięłam szybko pas. Jezdnia wyrzuciła nas na zbocze. Trzęsło samochodem strasznie. Pamiętam uderzenie o coś wielkiego, może pień drzewa. Tam było ich pełno. Markus leżał głową na moich kolanach. Cały we krwi , bo kiedy spadaliśmy od uderzał głową o szybę samochodu. Umierał na moich oczach. Wtedy jeszcze nie byłam tego świadoma. Próbował być silny, ale jego wyraz twarzy pokazywał jak bardzo cierpi. Krzyczałam o pomoc. Ludzie , którzy stali na urwisku schodzili na dół by nam pomóc. Wołałam mamę, nie mogłam się ruszyć. Straciłam władze w nogach , jakbym była sparaliżowana. Moja mama nie odpowiadała. " Chyba straciła przytomność " .. tak właśnie pomyślałam. Pewny człowiek wyciągnął mamę, inny starali się wyciągnąć Markusa i mnie. Mój bart chwycił mnie za rękę i powiedział " Kocham Cię malutka ". I zamilkł. Następne słowa jakie usłyszałam , to " Ta kobieta nie oddycha , zadzwonił ktoś po karetkę ?" To wszystko co pamiętam z tamtego miejsca. Chyba zemdlałam , straciłam przytomność przez szok.
Lekarze byli w szoku , że jedyne co mi się stało to rozbicie głowy i zadrapania. Tak straciłam moją rodzinę, razem z tym wydarzeniem straciłam też tatę. Jak ? Kiedy zmarła mama , załamał się. Z początku pił , z czasem zaczął wyładowywać się na mnie. Bił mnie, poniżał. Teraz odreagowuje właśnie w taki sposób. Ćpa , bierze , jara. Cokolwiek byleby nie myśleć o mamie.Chociaż pewnie już zapomniał.. .ale stał się dilerem. Handluje prochami i innym gównem. Mój tato odszedł razem z mama i Markusem. Zostałam sama. Ja i prochy ojca. Ja i ojciec , który bierze. To moje życie od czasu wypadku.
Jasper siedział. Nie potrafił nic z siebie wydusić. W jego oczach pojawiły się łzy , lecz nie płakał. Strasznie było mu żal dziewczyny.
-Jak mam Ci pomóc ? -Zapytał.
-Bądź przy mnie. - Odparła. - Po prostu przy mnie bądź.
poniedziałek, 12 marca 2012
sobota, 18 lutego 2012
Rozdział VI
-Witaj. - Powiedział ciepłym głosem.
-Cześć.
-To co mamy pierwsze ?
-Hmm .. Chemia. - Odparła dziewczyna.
Podał torbę dziewczynie i poszli pod klasę. Na końcu korytarza ujrzała między ludźmi czerwony odcień włosów.
-Nie wierzę. -Powiedziała głośno.
-Ale w co ? - Zapytał zdziwiony chłopak.
Marika nie odpowiedziała i pobiegła przed siebie. Rzuciła się Doris na szyję.
-Nawet nie dałaś znaku życia przez ostatnie dwa dni ! - Wykrzyczała przez śmiech.
-Szukałam Cię po szkole od 15 minut , to miała być niespodzianka, ale wyszło jak wyszło. Mam Ci tyle do opowiedzenia.
-Ja Tobie tak samo , tak strasznie mi Ciebie brakowało. - Wyznała przyjaciółce.
-Oj.. Kto tutaj idzie , Jasper ?
-A tak , mówię właśnie , że mam Ci dużo do opowiedzenia.
-A to o to chodziło , Doris wróciła. - Powiedział chłopak , dochodząc do dziewczyn.
-Tak , kocham ją jak siostrę , a nawet bardziej.- Odparła, patrząc na przyjaciółkę.
We trójkę poszli na lekcje. Tuż po dzwonku pod klasą czekał na Marikę Nicolas.Gdy Jasper go zobaczył od razu chwycił Marikę za rękę i szepnął:
-Uważaj na niego, wcale nie jest tak jak myślisz.
I odszedł. Dziewczyna zmieszana podeszła do Nicolas`a i zapytała:
-A co Ty tutaj robisz ? Przecież nie musisz mnie ciągle pilnować.
-Ale ja chcę Cię cały czas mieć na oku.
-To bardzo miłe Nicolas, ale ten dzień Marika ma przeznaczony dla mnie. - Wtrąciła Doris , łapiąc dziewczynę za rękę i tym samym odciągając ją od chłopaka. -Ten dzień jest nasz - Powiedziała bezpośrednio do niej.
Dziewczyny w szkole nie odchodziły od siebie na krok. Tuż po ostatnim dzwonku wybrały się do centrum miasta na zakupy. Chodziły od sklepu do sklepu wybierając ciuchy i bawiąc się przy tym jak dzieci.
Pod wieczór , po zakupach skoczyły do "Cafe Netiuda" na gorącą czekoladę.
-Cieszę się , że wróciłaś.
-Jasne i nigdzie się nie wybierałam.- Zaśmiała się Doris.- Może zrobimy sobie wspólną nockę ?- Dodała.
-No pewnie , tylko nie u mnie ... sama wiesz o co chodzi. Zresztą mamy nowego gościa-tata przeprowadził jakoś lafiryndę do nas , ma zamieszkać w naszym domu.
-Coooo ? Czy to jest możliwe ?
-Najwidoczniej tak , opowiem Ci wszyściutko w nocy.
-Okej, to chodź do mnie , potem moja mama zadzwoni do Twojego taty - Powiedziała dziewczyna , zabierając torby z zakupami.
Idąc do domu Doris , Marika opowiadała dziewczynie różne historie dotyczące jej życia , które ją ominęły:
-No i wychodziłam akurat ze szkoły i znowu widziałam ten samochód , coś okropnego. Nie wiem w ogóle kto to był. Tacie nic nie powiedziałam ... i tak by nic z tym nie zrobił.
-Kurcze ... całe szczęście , że akurat był przy Tobie Dervis.
Dziewczyny doszły do domu panny Kiltton , rozebrały się , zrobiły w kuchni coś do zjedzenia i poszły na górę.
Przyjaciółki opowiadały sobie wszystko ze szczegółami. Każdą jedną rzecz jaka się przytrafiła w najbliższym czasie.
-Marika , zadzwoniłam do Twojego taty , on już wie , że zostajesz u nas i zgodził się.- Do pokoju weszła mama Doris.
-Okej , bardzo pani dziękuję.
Anna pożegnała dziewczyny uśmiechem i zamknęła drzwi za sobą.
-Doris , Doris .. Jasper dzwoni.-Powiedziała podekscytowana Marika.
-Odbieraj !
~~~~~~~~
-No Cześć.
-Dzwonię by Ci powiedzieć , że tęsknie za Tobą.
-Tęsknisz? - Zapytała zdziwiona dziewczyna.
-Tak , nie mogę przestać o Tobie myśleć.
-Jej , to takie słodkie.
-Marika... Proszę uważaj na to , co robisz z Nicolas`em.
-Znowu mi o nim mówisz , dlaczego ?
-Po prostu uważaj, myśl troszkę o mnie , ja muszę kończyć , pa. - Chłopak rozłączył się.
~~~~~~~~
-No i co mówił ? - Ciekawska Doris już chciała wszystko wiedzieć.
-Mówił , że tęskni .. że mam uważać na Nicolas`a, ale nie wiem dlaczego , mówi mi to już po raz kolejny.
-Jest zazdrosny, nie przejmuj się.
-Tak , masz pewnie racje.
Przyjaciółki przegadały pół nocy i ok.4 nad ranem poszły spać.
Spały długo , była 12 godzina kiedy Doris jako pierwsza otworzyła oczy. Nie dała spać dłużej Marice , zaczęła ją łaskotać po brzuchu.Dziewczyna szybko się obudziła , nie wiedząc o co chodzi. Potem zaczęły się śmiać obydwie.
Kiedy już wstały i były ubrane , posprzątały w pokoju i zeszły na obiad , Marika rozstała się z przyjaciółką tuż po nim.
Dziewczyna doszła do domu , w końcu nie było to aż tak daleko. Weszła do domu. Od razu w oczy rzuciła się jej Nadia , schodząca schodami w dół. Miała na sobie różową bieliznę , różowe pluszowe kapcie i york`a w ręce.
-Straszny widok.- Pomyślała Marika.
Skierowała się w stronę łazienki.
-Hej skarbie , gdzie byłaś ? U jakiej koleżanki ?- Zapytała kobieta opierając się o ścianę naprzeciwko łazienki.
-Skarbie ? Gdzie byłaś ? Pani wybaczy , ale akurat Pani nie muszę się tłumaczyć.
-Jako to nie . Teraz jesteś częścią życia Twojego ojca. Kto wie , może i zostanę Twoją macochą- Szyderczo się uśmiechnęła i poszła do kuchni.
-Yhhh .. - Warknęła dziewczyna.
Poszła na górę , żeby zobaczyć czy Jena jest w pokoju. Była tam lecz nie sama. Leżała na łóżku w samych majtkach i staniku przytulona do jakiegoś chłopaka.
-Jesteś już ? To jest Matt , mój chłopak.
-Tak , tak .. .Siema. - Zamknęła drzwi.
Usiadła się na parapecie z gitarą. Gdy grała zapominała o wszystkim , o tym co ją przytłaczało i ściągało na dno. Grając mogła wyrazić to co czuje. Do nut piosenki śpiewała. Jej głos był czysty i delikatny. Rozlegał się po pokoju jak nutka spokoju i rozluźnienia.
Jej piękny śpiew przerwał dzwonek telefonu. Dzwonił Nicolas.
-Hej Skarbie , czekam obok Twojego domu , pójdziemy do mnie , okej ?
-No dobrze, zaraz zejdę.
Marika przebrała się i wyszła. Nicolas gdy ją ujrzał , podbiegł i dał jej buziaka w policzek.
-Tęskniłem.- Powiedział.
-To bardzo miłe.
-Chodźmy, jestem sam w domu.
-No dobrze- Odpowiedziała dziewczyna.
Gdy byli już na miejscu , chłopak przyniósł coś do picia i zaczęli rozmawiać.
Nicolas widziany przez wszystkich jako dobry chłopak , żyjący bez problemów. Dziewczyny szalały za nim , za jego spojrzeniami czy nawet gestem. Marika widziała w nim jedynie swojego przyjaciela i tak też chciała być postrzegana przez niego. To co się wydarzyło po wejściu do pokoju chłopaka , zmieniło jej całe nastawienie.
Marika wybiegła do swojego pokoju, nie zwracając nawet uwagi na kolegów taty siedzących w pokoju, zawsze ją to denerwowało i była awantura , lecz teraz zapłakana leżała na łóżku. Wyciągnęła telefon i wybrała numer Doris. Był zajęty. Następną osobą jaką chciała zobaczyć był Jasper.
W jej uchu rozległ się jego głos:
-No słucham Cię ?
-Musimy porozmawiać.. stało... - Jej głos umilkł.
-Halo ? Jesteś ? Marika co się dzieje ? - Wołanie było na nic.
Mariki telefon leżał na poduszce, a ona sama przyciśnięta do ściany ,z zatkanymi ustami, nie mogła się ruszyć.
Wyrywała się próbowała krzyczeć lecz na nic.
Mężczyzna , jeden z kolegów taty był u niej w pokoju. Nie dawał jej nawet drgnąć. Dotykał ją. swoją dłoń miał na jej piersiach. Rozerwał jej koszulkę jak drań i rzucił na łóżko.
-Jeśli piśniesz słówko , odważę się , Cię zabić. - Te słowa słyszał jeszcze Jasper zanim połączenie zostało przerwane. Nie wiedział co się dzieje. Gdzie jest dziewczyna i co jej grozi, postanowił pobiec do Doris. Zostawił swoich kumpli w parku , rzucił wszystko i ruszył.
Marika płakała. Mężczyzna silniejszy ,starszy od niej ściągał jej powoli spodnie. W jego oczach żarzyło podniecenie.Zaczął całować jej półnagie ciało. Dotykał ją wszędzie , nie miał wstydu. Ona ? Chciała krzyczeć lecz nie mogła , ciągle zatykał jej buzie, ciągle czuła jego oddech na swoim ciele. Brzydziła się tego , odsuwała się i uciekła jak tylko mogła , lecz ona nie dawał za wygraną. Był silniejszy. Rozebrał ją cała i sam zsunął spodnie. Używał siły. Marika miała ochotę krzyczeć , uciec , umrzeć. Mężczyzna nie przerywał , to była dla niego przyjemność: uprawianie seksu z małolatą. Już nie raz to robił , nie raz zgwałcił nastoletnie dziewczyny , a potem znikał. Nikt mu nigdy tego nie udowodnił.
Zakończył stosunek z siedemnastolatką , gdy tylko sprawił sobie przyjemność.
-Piśnij komuś cokolwiek , za jeszcze raz przyjdę do Ciebie , by poczuć Twoje ciało - Chamsko się uśmiechnął, pocałował ją w ramię i zaczął się ubierać.
W tym samym czasie Jasper w raz z Doris biegli do domu Mariki. Doris wiedziała co może jej grozić, wiedziała kim jest jej ojciec i jakich ma znajomych.Pukali do drzwi, otworzył jej ojciec, już wtedy Doris widziała co się działo w jego domu.
-Gdzie jest Marika ?- Zapytał szybko Jasper.
-Na górze.
-Sama ? - Zapytała Doris.
Jej ojciec na to pytanie zrobił dziwną minę.
-Tak , nawet tego Pan nie jest świadomy. - Powiedziała Doris i wbiegła do domu przyjaciółki, szybkim krokiem pokonała schody i weszła do pokoju dziewczyny.
Widok płaczącej Mariki i ubierającego się mężczyzny ją przeraził , zaczęły jej lecieć łzy , podbiegła do przyjaciółki , zaczęła ją przytulić.
-Gówniaro wyjazd stąd , czego tu szukasz ? - Wzburzył się koleś , który nie ma w sobie pohamowania.
Zaraz po jego słowach do pokoju wszedł Jasper z ojcem zgwałconej dziewczyny.
Peter stał jak wryty.
-Enej , jak mogłeś to zrobić ?
-I to wszystko co Pan zrobi ? Taki z Pana jest ojciec ? Pańska córka leży zapłakana , naga , a Pan tylko to potrafi powiedzieć ? Nadal Pan nie rozumie ? On zgwałcił Marike! - Jasper wybuchł , jego złość nie miała granic.
Peter zaczął bić mężczyznę, obkładał jego twarz , tedy weszła reszta znajomych i odciągnęli ojca Mariki od Enej`a. Po zrozumieniu tego co się wydarzyło , wyprowadzili go na zewnątrz i zaczęli go kopać. Nie mięli litości. Wyrwał się im i uciekł.
Marika nie potrafiła się otrząsnąć z tego. Ciągle płakała , krew leciała jej z głowy , miała siniaki na twarzy.
Jasper podszedł do niej i chciał ją przytulić , a ona pewnym krokiem się odsunęła. Była w szoku bała się każdego.Doris wyprosiła Jasper`a. Chciała pomóc przyjaciółce się ubrać , gdy Marika wstała , nagle straciła przytomność. Wtedy czerwonowłosa dziewczyna zaczęła krzyczeć o pomoc.
Marika otworzyła oczy dopiero szpitalu, leżała bezbronnie na łóżku. Wstydziła się obecności taty i Jasper`a. Krępowała się tym , że wszyscy widzieli ją w domu , rozebraną i poniżoną.
-Marika , kochanie jak dobrze , że się obudziłaś.- Powiedział ucieszony ojciec.- Skarbie , proszę...spójrz na mnie.- Błagał Peter lecz dziewczyna odwrócona od wszystkich głową , nawet nie drgnęła na słowa ojca.
-Nie wiem czy cokolwiek Pan zyska , ona i tak Panu nie odpowie. Jest w ciężkim szoku. Pan jest ojcem , tak ? To naprawdę dziwne , że Pan na to wszystko pozwolił. Ona już nigdy nie będzie sobą.- Powiedział lekarz stojący w drzwiach sali.
-To nie moja wina , ja nie wiedziałem co się dzieje.
-A jak to się stało ? - Dopytywał lekarz.
-U niej w domu , w jej własnym pokoju. - Szybko powiedziała Doris.
-W domu ? Nie było w tym czasie Pana?
-Oczywiście , że był. Siedział na dole i się bawił , kiedy jego córka cierpiała! - Wykrzyczał oburzony Jasper.
-Doris , możesz mi przynieść z domu mój pamiętnik , jest pod poduszką.- Gdy Marika zaczęła mówić , wszyscy umilkli.
-Oczywiście , już idę.
-Marika , Marika popatrz na mnie , proszę. Nie odtrącaj mnie. - Prosił Peter.
-Ja Ciebie odtrącam ? Widzisz co przez Ciebie się dzieje?! Nie widzisz , bo masz oczy otwarte tylko na jedno. Nienawidzę Cię ! Zepsułeś wszystko! - Płakała i jednocześnie wyrzucała wszystko to , co leżało jej na sercu.
-Dziecko ... Ja to wszystko robię , żebyś Ty i Jena miały wszystko co chcecie.
-Nie bądź śmieszny... Wyjdź stąd , nie chce Cię widzieć.
Ojciec na prośbę córki wyszedł. Wiedział , że robi źle, że jego życie to wielkie dno, ale trudno było mu się z tym rozstać. Wrócił do domu.
W sali , w której leżała Marika został tylko Jasper.
-To ja też lepiej pójdę , skoro nie chcesz nikogo widzieć-Złapał dziewczynę za dłoń i ją pocałował.
Ku jego zdziwieniu dziewczyna mocno zacisnęła jego dłoń i dodała:
-Nie odchodź.
Cały czas była odwrócona w drugą stronę sali. Nie spojrzała nawet na chwilę na chłopaka.On wiedział , że teraz jest jej źle , nie nalegał by spojrzała na niego, ważne , że chciała by on przy niej był.
-Cześć.
-To co mamy pierwsze ?
-Hmm .. Chemia. - Odparła dziewczyna.
Podał torbę dziewczynie i poszli pod klasę. Na końcu korytarza ujrzała między ludźmi czerwony odcień włosów.
-Nie wierzę. -Powiedziała głośno.
-Ale w co ? - Zapytał zdziwiony chłopak.
Marika nie odpowiedziała i pobiegła przed siebie. Rzuciła się Doris na szyję.
-Nawet nie dałaś znaku życia przez ostatnie dwa dni ! - Wykrzyczała przez śmiech.
-Szukałam Cię po szkole od 15 minut , to miała być niespodzianka, ale wyszło jak wyszło. Mam Ci tyle do opowiedzenia.
-Ja Tobie tak samo , tak strasznie mi Ciebie brakowało. - Wyznała przyjaciółce.
-Oj.. Kto tutaj idzie , Jasper ?
-A tak , mówię właśnie , że mam Ci dużo do opowiedzenia.
-A to o to chodziło , Doris wróciła. - Powiedział chłopak , dochodząc do dziewczyn.
-Tak , kocham ją jak siostrę , a nawet bardziej.- Odparła, patrząc na przyjaciółkę.
We trójkę poszli na lekcje. Tuż po dzwonku pod klasą czekał na Marikę Nicolas.Gdy Jasper go zobaczył od razu chwycił Marikę za rękę i szepnął:
-Uważaj na niego, wcale nie jest tak jak myślisz.
I odszedł. Dziewczyna zmieszana podeszła do Nicolas`a i zapytała:
-A co Ty tutaj robisz ? Przecież nie musisz mnie ciągle pilnować.
-Ale ja chcę Cię cały czas mieć na oku.
-To bardzo miłe Nicolas, ale ten dzień Marika ma przeznaczony dla mnie. - Wtrąciła Doris , łapiąc dziewczynę za rękę i tym samym odciągając ją od chłopaka. -Ten dzień jest nasz - Powiedziała bezpośrednio do niej.
Dziewczyny w szkole nie odchodziły od siebie na krok. Tuż po ostatnim dzwonku wybrały się do centrum miasta na zakupy. Chodziły od sklepu do sklepu wybierając ciuchy i bawiąc się przy tym jak dzieci.
Pod wieczór , po zakupach skoczyły do "Cafe Netiuda" na gorącą czekoladę.
-Cieszę się , że wróciłaś.
-Jasne i nigdzie się nie wybierałam.- Zaśmiała się Doris.- Może zrobimy sobie wspólną nockę ?- Dodała.
-No pewnie , tylko nie u mnie ... sama wiesz o co chodzi. Zresztą mamy nowego gościa-tata przeprowadził jakoś lafiryndę do nas , ma zamieszkać w naszym domu.
-Coooo ? Czy to jest możliwe ?
-Najwidoczniej tak , opowiem Ci wszyściutko w nocy.
-Okej, to chodź do mnie , potem moja mama zadzwoni do Twojego taty - Powiedziała dziewczyna , zabierając torby z zakupami.
Idąc do domu Doris , Marika opowiadała dziewczynie różne historie dotyczące jej życia , które ją ominęły:
-No i wychodziłam akurat ze szkoły i znowu widziałam ten samochód , coś okropnego. Nie wiem w ogóle kto to był. Tacie nic nie powiedziałam ... i tak by nic z tym nie zrobił.
-Kurcze ... całe szczęście , że akurat był przy Tobie Dervis.
Dziewczyny doszły do domu panny Kiltton , rozebrały się , zrobiły w kuchni coś do zjedzenia i poszły na górę.
Przyjaciółki opowiadały sobie wszystko ze szczegółami. Każdą jedną rzecz jaka się przytrafiła w najbliższym czasie.
-Marika , zadzwoniłam do Twojego taty , on już wie , że zostajesz u nas i zgodził się.- Do pokoju weszła mama Doris.
-Okej , bardzo pani dziękuję.
Anna pożegnała dziewczyny uśmiechem i zamknęła drzwi za sobą.
-Doris , Doris .. Jasper dzwoni.-Powiedziała podekscytowana Marika.
-Odbieraj !
~~~~~~~~
-No Cześć.
-Dzwonię by Ci powiedzieć , że tęsknie za Tobą.
-Tęsknisz? - Zapytała zdziwiona dziewczyna.
-Tak , nie mogę przestać o Tobie myśleć.
-Jej , to takie słodkie.
-Marika... Proszę uważaj na to , co robisz z Nicolas`em.
-Znowu mi o nim mówisz , dlaczego ?
-Po prostu uważaj, myśl troszkę o mnie , ja muszę kończyć , pa. - Chłopak rozłączył się.
~~~~~~~~
-No i co mówił ? - Ciekawska Doris już chciała wszystko wiedzieć.
-Mówił , że tęskni .. że mam uważać na Nicolas`a, ale nie wiem dlaczego , mówi mi to już po raz kolejny.
-Jest zazdrosny, nie przejmuj się.
-Tak , masz pewnie racje.
Przyjaciółki przegadały pół nocy i ok.4 nad ranem poszły spać.
Spały długo , była 12 godzina kiedy Doris jako pierwsza otworzyła oczy. Nie dała spać dłużej Marice , zaczęła ją łaskotać po brzuchu.Dziewczyna szybko się obudziła , nie wiedząc o co chodzi. Potem zaczęły się śmiać obydwie.
Kiedy już wstały i były ubrane , posprzątały w pokoju i zeszły na obiad , Marika rozstała się z przyjaciółką tuż po nim.
Dziewczyna doszła do domu , w końcu nie było to aż tak daleko. Weszła do domu. Od razu w oczy rzuciła się jej Nadia , schodząca schodami w dół. Miała na sobie różową bieliznę , różowe pluszowe kapcie i york`a w ręce.
-Straszny widok.- Pomyślała Marika.
Skierowała się w stronę łazienki.
-Hej skarbie , gdzie byłaś ? U jakiej koleżanki ?- Zapytała kobieta opierając się o ścianę naprzeciwko łazienki.
-Skarbie ? Gdzie byłaś ? Pani wybaczy , ale akurat Pani nie muszę się tłumaczyć.
-Jako to nie . Teraz jesteś częścią życia Twojego ojca. Kto wie , może i zostanę Twoją macochą- Szyderczo się uśmiechnęła i poszła do kuchni.
-Yhhh .. - Warknęła dziewczyna.
Poszła na górę , żeby zobaczyć czy Jena jest w pokoju. Była tam lecz nie sama. Leżała na łóżku w samych majtkach i staniku przytulona do jakiegoś chłopaka.
-Jesteś już ? To jest Matt , mój chłopak.
-Tak , tak .. .Siema. - Zamknęła drzwi.
Usiadła się na parapecie z gitarą. Gdy grała zapominała o wszystkim , o tym co ją przytłaczało i ściągało na dno. Grając mogła wyrazić to co czuje. Do nut piosenki śpiewała. Jej głos był czysty i delikatny. Rozlegał się po pokoju jak nutka spokoju i rozluźnienia.
Jej piękny śpiew przerwał dzwonek telefonu. Dzwonił Nicolas.
-Hej Skarbie , czekam obok Twojego domu , pójdziemy do mnie , okej ?
-No dobrze, zaraz zejdę.
Marika przebrała się i wyszła. Nicolas gdy ją ujrzał , podbiegł i dał jej buziaka w policzek.
-Tęskniłem.- Powiedział.
-To bardzo miłe.
-Chodźmy, jestem sam w domu.
-No dobrze- Odpowiedziała dziewczyna.
Gdy byli już na miejscu , chłopak przyniósł coś do picia i zaczęli rozmawiać.
Nicolas widziany przez wszystkich jako dobry chłopak , żyjący bez problemów. Dziewczyny szalały za nim , za jego spojrzeniami czy nawet gestem. Marika widziała w nim jedynie swojego przyjaciela i tak też chciała być postrzegana przez niego. To co się wydarzyło po wejściu do pokoju chłopaka , zmieniło jej całe nastawienie.
Marika wybiegła do swojego pokoju, nie zwracając nawet uwagi na kolegów taty siedzących w pokoju, zawsze ją to denerwowało i była awantura , lecz teraz zapłakana leżała na łóżku. Wyciągnęła telefon i wybrała numer Doris. Był zajęty. Następną osobą jaką chciała zobaczyć był Jasper.
W jej uchu rozległ się jego głos:
-No słucham Cię ?
-Musimy porozmawiać.. stało... - Jej głos umilkł.
-Halo ? Jesteś ? Marika co się dzieje ? - Wołanie było na nic.
Mariki telefon leżał na poduszce, a ona sama przyciśnięta do ściany ,z zatkanymi ustami, nie mogła się ruszyć.
Wyrywała się próbowała krzyczeć lecz na nic.
Mężczyzna , jeden z kolegów taty był u niej w pokoju. Nie dawał jej nawet drgnąć. Dotykał ją. swoją dłoń miał na jej piersiach. Rozerwał jej koszulkę jak drań i rzucił na łóżko.
-Jeśli piśniesz słówko , odważę się , Cię zabić. - Te słowa słyszał jeszcze Jasper zanim połączenie zostało przerwane. Nie wiedział co się dzieje. Gdzie jest dziewczyna i co jej grozi, postanowił pobiec do Doris. Zostawił swoich kumpli w parku , rzucił wszystko i ruszył.
Marika płakała. Mężczyzna silniejszy ,starszy od niej ściągał jej powoli spodnie. W jego oczach żarzyło podniecenie.Zaczął całować jej półnagie ciało. Dotykał ją wszędzie , nie miał wstydu. Ona ? Chciała krzyczeć lecz nie mogła , ciągle zatykał jej buzie, ciągle czuła jego oddech na swoim ciele. Brzydziła się tego , odsuwała się i uciekła jak tylko mogła , lecz ona nie dawał za wygraną. Był silniejszy. Rozebrał ją cała i sam zsunął spodnie. Używał siły. Marika miała ochotę krzyczeć , uciec , umrzeć. Mężczyzna nie przerywał , to była dla niego przyjemność: uprawianie seksu z małolatą. Już nie raz to robił , nie raz zgwałcił nastoletnie dziewczyny , a potem znikał. Nikt mu nigdy tego nie udowodnił.
Zakończył stosunek z siedemnastolatką , gdy tylko sprawił sobie przyjemność.
-Piśnij komuś cokolwiek , za jeszcze raz przyjdę do Ciebie , by poczuć Twoje ciało - Chamsko się uśmiechnął, pocałował ją w ramię i zaczął się ubierać.
W tym samym czasie Jasper w raz z Doris biegli do domu Mariki. Doris wiedziała co może jej grozić, wiedziała kim jest jej ojciec i jakich ma znajomych.Pukali do drzwi, otworzył jej ojciec, już wtedy Doris widziała co się działo w jego domu.
-Gdzie jest Marika ?- Zapytał szybko Jasper.
-Na górze.
-Sama ? - Zapytała Doris.
Jej ojciec na to pytanie zrobił dziwną minę.
-Tak , nawet tego Pan nie jest świadomy. - Powiedziała Doris i wbiegła do domu przyjaciółki, szybkim krokiem pokonała schody i weszła do pokoju dziewczyny.
Widok płaczącej Mariki i ubierającego się mężczyzny ją przeraził , zaczęły jej lecieć łzy , podbiegła do przyjaciółki , zaczęła ją przytulić.
-Gówniaro wyjazd stąd , czego tu szukasz ? - Wzburzył się koleś , który nie ma w sobie pohamowania.
Zaraz po jego słowach do pokoju wszedł Jasper z ojcem zgwałconej dziewczyny.
Peter stał jak wryty.
-Enej , jak mogłeś to zrobić ?
-I to wszystko co Pan zrobi ? Taki z Pana jest ojciec ? Pańska córka leży zapłakana , naga , a Pan tylko to potrafi powiedzieć ? Nadal Pan nie rozumie ? On zgwałcił Marike! - Jasper wybuchł , jego złość nie miała granic.
Peter zaczął bić mężczyznę, obkładał jego twarz , tedy weszła reszta znajomych i odciągnęli ojca Mariki od Enej`a. Po zrozumieniu tego co się wydarzyło , wyprowadzili go na zewnątrz i zaczęli go kopać. Nie mięli litości. Wyrwał się im i uciekł.
Marika nie potrafiła się otrząsnąć z tego. Ciągle płakała , krew leciała jej z głowy , miała siniaki na twarzy.
Jasper podszedł do niej i chciał ją przytulić , a ona pewnym krokiem się odsunęła. Była w szoku bała się każdego.Doris wyprosiła Jasper`a. Chciała pomóc przyjaciółce się ubrać , gdy Marika wstała , nagle straciła przytomność. Wtedy czerwonowłosa dziewczyna zaczęła krzyczeć o pomoc.
Marika otworzyła oczy dopiero szpitalu, leżała bezbronnie na łóżku. Wstydziła się obecności taty i Jasper`a. Krępowała się tym , że wszyscy widzieli ją w domu , rozebraną i poniżoną.
-Marika , kochanie jak dobrze , że się obudziłaś.- Powiedział ucieszony ojciec.- Skarbie , proszę...spójrz na mnie.- Błagał Peter lecz dziewczyna odwrócona od wszystkich głową , nawet nie drgnęła na słowa ojca.
-Nie wiem czy cokolwiek Pan zyska , ona i tak Panu nie odpowie. Jest w ciężkim szoku. Pan jest ojcem , tak ? To naprawdę dziwne , że Pan na to wszystko pozwolił. Ona już nigdy nie będzie sobą.- Powiedział lekarz stojący w drzwiach sali.
-To nie moja wina , ja nie wiedziałem co się dzieje.
-A jak to się stało ? - Dopytywał lekarz.
-U niej w domu , w jej własnym pokoju. - Szybko powiedziała Doris.
-W domu ? Nie było w tym czasie Pana?
-Oczywiście , że był. Siedział na dole i się bawił , kiedy jego córka cierpiała! - Wykrzyczał oburzony Jasper.
-Doris , możesz mi przynieść z domu mój pamiętnik , jest pod poduszką.- Gdy Marika zaczęła mówić , wszyscy umilkli.
-Oczywiście , już idę.
-Marika , Marika popatrz na mnie , proszę. Nie odtrącaj mnie. - Prosił Peter.
-Ja Ciebie odtrącam ? Widzisz co przez Ciebie się dzieje?! Nie widzisz , bo masz oczy otwarte tylko na jedno. Nienawidzę Cię ! Zepsułeś wszystko! - Płakała i jednocześnie wyrzucała wszystko to , co leżało jej na sercu.
-Dziecko ... Ja to wszystko robię , żebyś Ty i Jena miały wszystko co chcecie.
-Nie bądź śmieszny... Wyjdź stąd , nie chce Cię widzieć.
Ojciec na prośbę córki wyszedł. Wiedział , że robi źle, że jego życie to wielkie dno, ale trudno było mu się z tym rozstać. Wrócił do domu.
W sali , w której leżała Marika został tylko Jasper.
-To ja też lepiej pójdę , skoro nie chcesz nikogo widzieć-Złapał dziewczynę za dłoń i ją pocałował.
Ku jego zdziwieniu dziewczyna mocno zacisnęła jego dłoń i dodała:
-Nie odchodź.
Cały czas była odwrócona w drugą stronę sali. Nie spojrzała nawet na chwilę na chłopaka.On wiedział , że teraz jest jej źle , nie nalegał by spojrzała na niego, ważne , że chciała by on przy niej był.
wtorek, 14 lutego 2012
Rozdział V
Marika biegła , strach opanował jej myśli. Chciała już być w domu.Ktoś był za nią , czuła obecność tej osoby.
Łzy leciały jej po policzku.
-Jeju , jeszcze dwie ulice do domu- Myślała.
Biegła przed siebie ukradkiem sił, gdy nagle poczuła na ramieniu rękę.
-Stój !
-Nie rób mi krzywdy - Powiedziała błagalnym głosem.
-Marika ! Uspokój się , to tylko ja.
Dziewczynie ulżyło, gdy otworzyła oczy ujrzała Jaspera.
-Jasper ! O matko , jak ja się cieszę , że to Ty. - Rzuciła mu się na szyję - Tak się bałam.
-Nie rozumiałem dlaczego biegniesz, czego tak się boisz?
-Po prostu się wystraszyłam
-Już dobrze ,to tylko ja. Nie płacz już. - Powiedział i przytulił ją do siebie.
Wziął dziewczynę i odprowadził ją do domu. Szli i rozmawiali, Marika dostrzegła w nim coś wyjątkowego, w jego spojrzeniu była nutka czegoś , co ją bardzo podirytowało.
-Więc ... Jesteś z moim bratem ? - Zapytał niepewnie chłopak.
-Ja ? Nie , nie. - Uśmiechnęła się. - My się tylko przyjaźnimy.
-To dobrze ..yyy to znaczy achaa.
-Dobrze ? Dlaczego dobrze ? Coś z nim nie tak ?
-Nie , wszystko ok. Tak po prostu powiedziało mi się.
Marika w momencie kiedy spojrzał jej głęboko w oczy , czuła , że może z nim stać przed tym domem byle tylko tak na nią patrzał.
-Już późno , lepiej leć do domu- Oznajmił chłopak.
-Ahh tak , masz racje, to do zobaczenia jutro w szkole, pa. - Dała mu całusa w policzek.
-Pa.- Odpowiedział z rumieńcem na twarzy Jasper.
Dziewczyna weszła do domu. Od razu w progu od salonu stanął jej ojciec.
-Gdzieś Ty była ?
-U znajomych, a co ?
-Jak to co ? Obiad nie zrobiony , dom nieposprzątany , jak tu wygląda?
-Dlaczego ja mam zawsze wszystko robić ? Dlaczego zawsze wszystko jest na mojej głowie ? Czy Ty w ogóle masz pojecie co ja przechodzę ? Nauczyciele w szkole patrzą na mnie jakbym im krzywdę zrobiła ! Wszyscy się ode mnie odsunęli , w szkole sobie nie radze , ale po co ja Ci to właściwie mówię , Ty i tak masz to w dupie , bo najważniejsze żeby był obiad i czysty dom.- Marika wybuchnęła , nie miała już sił na swojego ojca i na to wszystko co się dzieje w jej domu , przez nich tylko płakała. Chciała normalnej rodziny i gdzie ona jest ?
-Nie unoś się tak , bo zaraz Cię nauczę porządku !
-Tak ? Pewnie , uderz mnie , ulżyj sobie po raz kolejny.
Tata Mariki od śmierci matki , gdy tylko coś mu się nie podobało bił ją. Nie chodziła do szkoły bo się wstydziła.Zawsze miała nadzieję , że to się kiedyś zmieni..
-Chcesz mnie wyprowadzić z równowagi ? Lepiej idź się uczyć jak gotować nie chcesz , jesteś do niczego. - Jej ojciec był stanowczy , nie obchodził go ból córki , ani to co ona czuje.
Zapłakana dziewczyna kierowało się do kuchni po szklankę soku, gdy przechodziła obok salonu dostrzegła tam siedzącą kobietę.Była na pewno młodsza od jej taty. Miała blond włosy i podkreślone czarną kredką niebieskie oczy. Jej ubiór był złożony głowinie z różu.
-Kim pani jest ? - Zapytała Marika.
-To jest Nadia. - Ojciec podszedł do kobiety , która siedziała na kanapie i przytulił ją. - Nadia zamieszka z nami.
-Co ? Przyprowadzasz do naszego domu obcą babę i w dodatku chcesz ją nocować u nas? Nie ma mowy ! Co by na to mama powiedziała ?
-Nie pyskuj mi , powiedziałem , że zamiesza z nami i tak będzie.
I to był koniec rozmowy , nie ciągnęła tego dalej bo wiedziała , że to nie ma sensu.
Wzięła sok i weszła na górę prosto do swojego pokoju. Wzięła ciepły koc i usiadła na parapecie.Nie było jeszcze tak późno , ok 21. Wyciągnęła z kieszeni telefon , ujrzała 3 wiadomości - jedna od Jaspera :
` Wiesz , że jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką kiedykolwiek widziałem ? Nie chce Ci mieszać teraz w głowie , przecież spotykasz się z moim bratem , ale wiedz , że możesz na mnie liczyć . Jasper.
A dwie inne wiadomości były od Nicolas`a :
`Słonko dziękuję Ci za ten dzień , jesteś taka wyjątkowa. Mam nadzieję, że jutro również się gdzieś wybierzemy ? Co myślisz o wspólnym obiedzie? ` i ` Odezwij się jak będziesz w domu.`
-Jakie to jest urocze , dwaj bracia.. hmmm dawno nic takiego nie czułam. - Pomyślała dziewczyna wiadomość do Jaspera : ` Dziękuję za miłe słowa. Jesteś naprawdę bardzo kochany :* ` .
-I wysłano , teraz zadzwonię do Nicolas`a.
-Hej , już jestem w domu - Tak , tak wszystko w porządku - Yhymm , będę jutro w szkole , pogadamy. - Okej , to dobranoc - Pa.
Dziewczyna poszła do swojej łazienki , umyła się i ubrała w piżamę. Wyciągnęła z pod poduszki i zapisała w pamiętniku :
`Poznałam niesamowitych ludzi , dzięki nim wszystko będzie łatwiejsze , niedługo opowiem im cała prawdę o moim dotychczasowym życiu , ale sama jeszcze nie jestem gotowa. Nicolas ma taka wspaniała rodzinę. Gdyby była mama również i moja rodzina byłaby normalna, ale...
O tak nie wszystko jest takie wspaniałe , teraz jeszcze ta kobieta ,coś czuję , że namiesza w moim życiu jeszcze bardziej.
Będę silna mamo , zobaczysz , że dam radę , dla Ciebie i Markus. Proszę tylko czuwaj nade mną.`
Zamknęła pamiętnik. Schowała go na miejsce , przygotowała następnie książki na jutrzejszy dzień i położyła się do łóżka. Nie mogła spać , pisała sms-y z braćmi Dervis i rozmyślała nad jutrzejszym dniem, aż w końcu usnęła.
Rankiem obudził ją dzwoniący telefon , to był Nicolas.
-Hej moje słoneczko , ubieraj się szybko i schodź na dół , czekam.
Nawet nie dała rady nic odpowiedzieć i już się rozłączył. Szybko wstała z swojego miejsca snu i zaczęła się ubierać , śmieszyła się , nie chciała żeby ojciec ujrzał chłopaka , była się , że zrobi coś głupiego.
Ubrana zabrała torbę i wybiegła z domu.
-Chodź szybko ! - Chwyciła go za rękę i biegła by zniknąć z pola widzenia taty - Nigdy więcej tak nie rób, nie przychodź tutaj , ok ?
-Dobrze , chciałem Ci tylko zrobić niespodziankę , obiecałem , że będę o Ciebie dbał.
-Wiem i rozumiem , ale nie rób tak.
Chwycił ją za rękę i uspokajał. Obiecał ,że już po nią nie przyjdzie , chodź nie rozumiał jej zachowania , to wolał nie denerwować dziewczyny.
Marika czuła się dziwnie idąc za rękę z Nicolas`em , nie byli przecież parą , lecz nie opierała mu się , aby nie narobić mu przykrości.
Gdy byli na terenie szkoły pożegnali się i rozeszli. W szatni przywitał ją ciepły uśmiech Jaspera.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Oto nowa postać Nadia Amiltton - Kobieta pragnie, by Marice wiodło się jak najgorzej. Udaje wielką miłość do Peter`a , jednak w rzeczywistości kocha tylko jego pieniądze.
I to był koniec rozmowy , nie ciągnęła tego dalej bo wiedziała , że to nie ma sensu.
Wzięła sok i weszła na górę prosto do swojego pokoju. Wzięła ciepły koc i usiadła na parapecie.Nie było jeszcze tak późno , ok 21. Wyciągnęła z kieszeni telefon , ujrzała 3 wiadomości - jedna od Jaspera :
` Wiesz , że jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką kiedykolwiek widziałem ? Nie chce Ci mieszać teraz w głowie , przecież spotykasz się z moim bratem , ale wiedz , że możesz na mnie liczyć . Jasper.
A dwie inne wiadomości były od Nicolas`a :
`Słonko dziękuję Ci za ten dzień , jesteś taka wyjątkowa. Mam nadzieję, że jutro również się gdzieś wybierzemy ? Co myślisz o wspólnym obiedzie? ` i ` Odezwij się jak będziesz w domu.`
-Jakie to jest urocze , dwaj bracia.. hmmm dawno nic takiego nie czułam. - Pomyślała dziewczyna wiadomość do Jaspera : ` Dziękuję za miłe słowa. Jesteś naprawdę bardzo kochany :* ` .
-I wysłano , teraz zadzwonię do Nicolas`a.
-Hej , już jestem w domu - Tak , tak wszystko w porządku - Yhymm , będę jutro w szkole , pogadamy. - Okej , to dobranoc - Pa.
Dziewczyna poszła do swojej łazienki , umyła się i ubrała w piżamę. Wyciągnęła z pod poduszki i zapisała w pamiętniku :
`Poznałam niesamowitych ludzi , dzięki nim wszystko będzie łatwiejsze , niedługo opowiem im cała prawdę o moim dotychczasowym życiu , ale sama jeszcze nie jestem gotowa. Nicolas ma taka wspaniała rodzinę. Gdyby była mama również i moja rodzina byłaby normalna, ale...
O tak nie wszystko jest takie wspaniałe , teraz jeszcze ta kobieta ,coś czuję , że namiesza w moim życiu jeszcze bardziej.
Będę silna mamo , zobaczysz , że dam radę , dla Ciebie i Markus. Proszę tylko czuwaj nade mną.`
Zamknęła pamiętnik. Schowała go na miejsce , przygotowała następnie książki na jutrzejszy dzień i położyła się do łóżka. Nie mogła spać , pisała sms-y z braćmi Dervis i rozmyślała nad jutrzejszym dniem, aż w końcu usnęła.
Rankiem obudził ją dzwoniący telefon , to był Nicolas.
-Hej moje słoneczko , ubieraj się szybko i schodź na dół , czekam.
Nawet nie dała rady nic odpowiedzieć i już się rozłączył. Szybko wstała z swojego miejsca snu i zaczęła się ubierać , śmieszyła się , nie chciała żeby ojciec ujrzał chłopaka , była się , że zrobi coś głupiego.
Ubrana zabrała torbę i wybiegła z domu.
-Chodź szybko ! - Chwyciła go za rękę i biegła by zniknąć z pola widzenia taty - Nigdy więcej tak nie rób, nie przychodź tutaj , ok ?
-Dobrze , chciałem Ci tylko zrobić niespodziankę , obiecałem , że będę o Ciebie dbał.
-Wiem i rozumiem , ale nie rób tak.
Chwycił ją za rękę i uspokajał. Obiecał ,że już po nią nie przyjdzie , chodź nie rozumiał jej zachowania , to wolał nie denerwować dziewczyny.
Marika czuła się dziwnie idąc za rękę z Nicolas`em , nie byli przecież parą , lecz nie opierała mu się , aby nie narobić mu przykrości.
Gdy byli na terenie szkoły pożegnali się i rozeszli. W szatni przywitał ją ciepły uśmiech Jaspera.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
Oto nowa postać Nadia Amiltton - Kobieta pragnie, by Marice wiodło się jak najgorzej. Udaje wielką miłość do Peter`a , jednak w rzeczywistości kocha tylko jego pieniądze.
piątek, 10 lutego 2012
Rozdział IV
Po chwili oderwała się od niego, spojrzała delikatnym wzrokiem w jego kierunku i uśmiechnęła się.To było niesamowite , że w końcu ktoś próbuje ją zrozumieć.
-Od teraz nie jesteś sama , masz mnie -Powiedział i cmoknął ją delikatnie w policzek.
Marika się zarumieniła i zrobiła krok do tyłu.
-Hej słoneczko , nie bój się , nie zrobię Tobie krzywdy.- Zapewnił ją , po czym następnie zaprosił do swojego pokoju. Tam zaczęli oglądać zdjęcia z dzieciństwa Nicolas`a.
-Jaki byłeś gruby ! O jejuś , po prostu uroczy. - Dziewczyna zaczęła się śmiać,a on był w nią tak wpatrzony, jakby zobaczył coś nadzwyczajnego.
-Ej , co się tak patrzysz ? Uraziłam Cię , przepraszam. - Zauważyła Marika.
-Nie, nie ! Śmiej się dalej , proszę. Tak dawno nie widziałem Twojego uśmiechu.To uczucie gdy się uśmiechasz jest nie do opisania, jesteś naprawdę piękna.
-Nie mów ta .. bo ..
- Ciii, proszę. - Chłopak uciszył dziewczynę, położył swoją dłoń na jej policzku. Chciał ją pocałować , pragnął tego. Zbliżył się do niej bliżej , Marika nie odtrąciła jego dotyku , czekała , chciała wiedzieć co za chwile się wydarzy. Nie opierała się.
Nicola`s zbliżył swoje usta. Czuł już oddech dziewczyny.
-Siemanko ! - Do pokoju wszedł Jasper.
-Yhhh .. - mruknął chłopak , był wściekły , chciał wykrzyczeć bratu , jaki to z niego dureń , ale się powstrzymał , nie chciał wystraszyć swojej ukochanej.
-Cześć Jasper. - Odezwała się Marika.
-Oj , wielkie przepraszam dla Was , nie wiedziałem , że jest u Ciebie dziewczyna.
-Tak jest , odwiedziła nas. - Mówił z pogardą w głosie Nicola`s.
-Może ja już pójdę , nie chce wam przeszkadzać. - Odparła Marika. Nie chciała zawadzać rodzeństwu. Wiedziała jaka jest wielka więź między braćmi , której brakowało u niej i jej siostry.
-Nie Marika , ja tylko tak wpadłem się przywitać z Nitkiem. Już wychodzę.
Gdy Jasper wyszedł, Marika ponownie wybuchnęła śmiechem.
-Nitek ? Hahaha , co to jest za przezwisko ?
-Taa.. Wiedziałem , że mnie ośmieszy , skubany.
Nicola`s wiedział , że dziewczyna uśmiecha się po raz pierwszy od dłuższego czasu. Nie przerwał jej tej chwili , chciał ją wiedzieć uśmiechniętą cały czas.
Po dużej dawce śmiechu , zabaw i wygłupów , chłopak zabrał dziewczynę do kuchni i zrobili wspólnie kolacje.
-Często gotujesz? - Zapytał .
-Tak , codziennie. Ja robię obiady w domu- Uśmiechnęła się delikatnie , po czym dodała - Taty nie ma często w domu , a siostra się niczym nie interesuje.
-Przykro mi , że tak mówisz, przecież rodzina jest najważniejsza.
-Moja rodzina już nie istnieje Nicola`s , rozpadła się razem z odejściem mamy i Markusa. U mnie w domu nie ma tak miłej atmosfery jaka jest u Ciebie, nie ma czułości , a nawet miłości ,ani troszeczkę. Barakuje wszystkiego.. gdybyś tylko wiedział , jak jest mi ciężko.
Chłopak dostrzegł łzy w oczach swojej ukochanej.
- Nie płacz , od teraz już wszystko będzie inaczej , zadbam o Ciebie , obiecuje. - Spojrzał jej w oczy i wyznał - Marika , ja Cię kocham.
Czekał na jej reakcję.
Dziewczyna zaczęła momentalnie płakać. Chwyciła mocno chłopaka i przytuliła się, on odwzajemnił ten uścisk.
-Dziękuję , że jesteś przy mnie.
-Będę już zawsze , nie chce żebyś mi cokolwiek teraz odpowiadała , nie chcę Cię zmuszać do miłości , ja po prostu pragnę Twojego szczęścia.
Marika od razu poczuła się lepiej , nie kochała Nicolas`a , widziała w nim zaledwie swojego przyjaciela , nie znała go na tyle dobrze , żeby wyznać mu jakiekolwiek uczucie,ale wiedziała , że przy tym chłopaku odpływa , jest po prostu w innym świecie , bez problemów , kłótni.. Odmieniał jej świat.
Po przygotowaniu kolacji , zawołali rodzinę i usiedli przy stole.
-Bardzo pyszna ta sałatka, naprawdę pyszna - Odparł Pablo , zajadając sałatkę zrobioną przez jego syna i jego nową koleżankę.
W tym samym czasie do domu wszedł najstarszy z braci Moris.
-Mmm , ale zapachy , co dobrego jest dzi.... Ooo cześć śliczna koleżanko. - Odparł z dziwieniem w oczach , po ujrzeniu brunetki siedzącej przy ich stole. - Tato , mama została jeszcze u cioci Magdaleny , nie wie kiedy wróci , ale da znać , żebyś po nią przyjechał - Dodał , zajmując miejsce obok Mariki.
-Moris , to jest Marika. Mariko , a to mój starszy brat Moris. - Przedstawił ich sobie Nicolas.
-Dużo was tutaj jest. I to w dodatku sami faceci . - Zaśmiała się dziewczyna
-No tak , tak , ale ja tutaj jestem najprzystojniejszy - Od razu dodał Moris.
-Yhymm.. - Nie pewnie odpowiedziała - Wiecie co , bo na mnie to już jest właściwie pora , jest po 20. Będę się zbierała , skocze na górę po moją torbę i się zmywam , a Panu bardzo dziękuję za kolacje.
-No co Ty , przecież sama ją przygotowałaś - odparł Pablo , cały czas jedząc.
Marik zabrała swoje rzeczy , po czym zeszła na dół i zaczęła się ubierać. Podbiegł do niej Nicolas , jeszcze cały brudny na twarzy od jedzenia.
-Idę z Tobą , to znaczy odprowadzę Cię.
-Nie , ja przejdę się sama nie fatyguj się , proszę zostań i pozmywaj naczynia - Puściła mu oczko i wyszła z domu.
-Ok , tylko proszę uważaj na siebie , mam Twój numer, zadzwonię.
Dziewczyna szła wąskim chodnikiem i myślała o dzisiejszym dniu , było jej tak miło w domu państwa Dervis , że miała ochotę nie opuszczać tego ciepłego mieszkania.
Tak myśląc , poczuła czyjąś obecność za plecami.. Od razu przypomniał jej się mężczyzna z pod szkoły.
-Jeżeli to on ? Mam biec , uciekać ? A może mi się tylko wydaję , że ktoś idzie , boję się odwrócić .. Jedy mogłam jednak poprosić o odprowadzenie mnie do domu. - Rożne myśli krążyły po jej głowie.
W strachu ciężko jest opanować emocje, nikt nie wie co ma robić , jedyną i główną myślą jest bieg.
-Od teraz nie jesteś sama , masz mnie -Powiedział i cmoknął ją delikatnie w policzek.
Marika się zarumieniła i zrobiła krok do tyłu.
-Hej słoneczko , nie bój się , nie zrobię Tobie krzywdy.- Zapewnił ją , po czym następnie zaprosił do swojego pokoju. Tam zaczęli oglądać zdjęcia z dzieciństwa Nicolas`a.
-Jaki byłeś gruby ! O jejuś , po prostu uroczy. - Dziewczyna zaczęła się śmiać,a on był w nią tak wpatrzony, jakby zobaczył coś nadzwyczajnego.
-Ej , co się tak patrzysz ? Uraziłam Cię , przepraszam. - Zauważyła Marika.
-Nie, nie ! Śmiej się dalej , proszę. Tak dawno nie widziałem Twojego uśmiechu.To uczucie gdy się uśmiechasz jest nie do opisania, jesteś naprawdę piękna.
-Nie mów ta .. bo ..
- Ciii, proszę. - Chłopak uciszył dziewczynę, położył swoją dłoń na jej policzku. Chciał ją pocałować , pragnął tego. Zbliżył się do niej bliżej , Marika nie odtrąciła jego dotyku , czekała , chciała wiedzieć co za chwile się wydarzy. Nie opierała się.
Nicola`s zbliżył swoje usta. Czuł już oddech dziewczyny.
-Siemanko ! - Do pokoju wszedł Jasper.
-Yhhh .. - mruknął chłopak , był wściekły , chciał wykrzyczeć bratu , jaki to z niego dureń , ale się powstrzymał , nie chciał wystraszyć swojej ukochanej.
-Cześć Jasper. - Odezwała się Marika.
-Oj , wielkie przepraszam dla Was , nie wiedziałem , że jest u Ciebie dziewczyna.
-Tak jest , odwiedziła nas. - Mówił z pogardą w głosie Nicola`s.
-Może ja już pójdę , nie chce wam przeszkadzać. - Odparła Marika. Nie chciała zawadzać rodzeństwu. Wiedziała jaka jest wielka więź między braćmi , której brakowało u niej i jej siostry.
-Nie Marika , ja tylko tak wpadłem się przywitać z Nitkiem. Już wychodzę.
Gdy Jasper wyszedł, Marika ponownie wybuchnęła śmiechem.
-Nitek ? Hahaha , co to jest za przezwisko ?
-Taa.. Wiedziałem , że mnie ośmieszy , skubany.
Nicola`s wiedział , że dziewczyna uśmiecha się po raz pierwszy od dłuższego czasu. Nie przerwał jej tej chwili , chciał ją wiedzieć uśmiechniętą cały czas.
Po dużej dawce śmiechu , zabaw i wygłupów , chłopak zabrał dziewczynę do kuchni i zrobili wspólnie kolacje.
-Często gotujesz? - Zapytał .
-Tak , codziennie. Ja robię obiady w domu- Uśmiechnęła się delikatnie , po czym dodała - Taty nie ma często w domu , a siostra się niczym nie interesuje.
-Przykro mi , że tak mówisz, przecież rodzina jest najważniejsza.
-Moja rodzina już nie istnieje Nicola`s , rozpadła się razem z odejściem mamy i Markusa. U mnie w domu nie ma tak miłej atmosfery jaka jest u Ciebie, nie ma czułości , a nawet miłości ,ani troszeczkę. Barakuje wszystkiego.. gdybyś tylko wiedział , jak jest mi ciężko.
Chłopak dostrzegł łzy w oczach swojej ukochanej.
- Nie płacz , od teraz już wszystko będzie inaczej , zadbam o Ciebie , obiecuje. - Spojrzał jej w oczy i wyznał - Marika , ja Cię kocham.
Czekał na jej reakcję.
Dziewczyna zaczęła momentalnie płakać. Chwyciła mocno chłopaka i przytuliła się, on odwzajemnił ten uścisk.
-Dziękuję , że jesteś przy mnie.
-Będę już zawsze , nie chce żebyś mi cokolwiek teraz odpowiadała , nie chcę Cię zmuszać do miłości , ja po prostu pragnę Twojego szczęścia.
Marika od razu poczuła się lepiej , nie kochała Nicolas`a , widziała w nim zaledwie swojego przyjaciela , nie znała go na tyle dobrze , żeby wyznać mu jakiekolwiek uczucie,ale wiedziała , że przy tym chłopaku odpływa , jest po prostu w innym świecie , bez problemów , kłótni.. Odmieniał jej świat.
Po przygotowaniu kolacji , zawołali rodzinę i usiedli przy stole.
-Bardzo pyszna ta sałatka, naprawdę pyszna - Odparł Pablo , zajadając sałatkę zrobioną przez jego syna i jego nową koleżankę.
W tym samym czasie do domu wszedł najstarszy z braci Moris.
-Mmm , ale zapachy , co dobrego jest dzi.... Ooo cześć śliczna koleżanko. - Odparł z dziwieniem w oczach , po ujrzeniu brunetki siedzącej przy ich stole. - Tato , mama została jeszcze u cioci Magdaleny , nie wie kiedy wróci , ale da znać , żebyś po nią przyjechał - Dodał , zajmując miejsce obok Mariki.
-Moris , to jest Marika. Mariko , a to mój starszy brat Moris. - Przedstawił ich sobie Nicolas.
-Dużo was tutaj jest. I to w dodatku sami faceci . - Zaśmiała się dziewczyna
-No tak , tak , ale ja tutaj jestem najprzystojniejszy - Od razu dodał Moris.
-Yhymm.. - Nie pewnie odpowiedziała - Wiecie co , bo na mnie to już jest właściwie pora , jest po 20. Będę się zbierała , skocze na górę po moją torbę i się zmywam , a Panu bardzo dziękuję za kolacje.
-No co Ty , przecież sama ją przygotowałaś - odparł Pablo , cały czas jedząc.
Marik zabrała swoje rzeczy , po czym zeszła na dół i zaczęła się ubierać. Podbiegł do niej Nicolas , jeszcze cały brudny na twarzy od jedzenia.
-Idę z Tobą , to znaczy odprowadzę Cię.
-Nie , ja przejdę się sama nie fatyguj się , proszę zostań i pozmywaj naczynia - Puściła mu oczko i wyszła z domu.
-Ok , tylko proszę uważaj na siebie , mam Twój numer, zadzwonię.
Dziewczyna szła wąskim chodnikiem i myślała o dzisiejszym dniu , było jej tak miło w domu państwa Dervis , że miała ochotę nie opuszczać tego ciepłego mieszkania.
Tak myśląc , poczuła czyjąś obecność za plecami.. Od razu przypomniał jej się mężczyzna z pod szkoły.
-Jeżeli to on ? Mam biec , uciekać ? A może mi się tylko wydaję , że ktoś idzie , boję się odwrócić .. Jedy mogłam jednak poprosić o odprowadzenie mnie do domu. - Rożne myśli krążyły po jej głowie.
W strachu ciężko jest opanować emocje, nikt nie wie co ma robić , jedyną i główną myślą jest bieg.
czwartek, 26 stycznia 2012
Rozdział III
Na korytarzu szkolnym , w drodze do szatni spotkała Nicolas`a . Od razu się przywitała.
-Hej , pamiętasz mnie może jeszcze ? - zapytała z miłym uśmiechem na twarzy.
-Jasne , Ty jesteś tą śliczną dziewczyna , która spławiła mnie zanim nawet zapytałem u numer telefonu - tą wypowiedź zakończył również miłym uśmiechem.
-Wybacz mi , nie chciałam Cię urazić - odparła.
-Nie , nie wszystko jest ok. Oddałem Jasperowi notatki .. Marika .. wiesz myślę, że dzisiaj mi nie odmówisz , idziemy na herbatę?
-Alee.. ja nie wiem ..
-Pewnie znowu mi powiesz, że to zły pomysł , nie tym razem- powiedział stanowczo i po chwili dodał - Zapraszam do mnie.
-No dobrze , widzę , że nie dasz za wygraną.
Gdy wyszli ze szkoły Marika od razu zauważyła auto , które widziała rano.
-To niemożliwe - pomyślała.
-No ej , idziesz ? - Zawołał Nicolas.
-Jasne , wyrwała się z zamyślenia i podbiegła do chłopaka.
W momencie , gdy przechodzili obok parkingu , z samochodu wyszedł mężczyzna.
-Nie , nie wierze , tylko nie on - Powiedziała na głos dziewczyna.
-Co się stało ?- Zapytał ją brat Jasper`a i zaczął się rozglądać za czymś , co mogło tak zadziwić i jednocześnie wyprowadzić z równowagi jego koleżankę.
-Ten mężczyzna... zabierz mnie stąd , proszę .. i nie zadawaj żadnych pytań.- Chwyciła go za rękę i pobiegli w stronę centrum.
Po dłuższej chwili biegu chłopak zatrzymał się , przyciągnął Marikę za ręce i zapytał prosto w oczy:
-Co się z Tobą stało ? Rok temu , gdy rozpoczynałaś naukę byłaś całkiem inna , wiem bo już od początku nie odrywam od Ciebie wzroku. Jestem w tej szkole tylko o rok dłużej niż, a wcześniej nie widziałem tak promiennej i ślicznej dziewczyny , gdzie ona jest ? - Zapytał , ciągle patrząc jej głęboko w oczy.
Nicolas był o rok starszy od Mariki.Gdy był na pierwszym roku , nie interesowały go żadne dziewczyny , tylko to co lubił najbardziej - czyli deska.Skateboarding był dla niego najważniejszy, ale odkąd Marika pojawiła się w szkole.. jego myśli i serce chciały być blisko niej, blisko osoby , która go tak zafascynowała swoim pięknym naturalnym uśmiechem, oczami , które potrafiła powiedzieć wszystko , gdy usta były cicho.
Marika nie chciała patrzeć mu w oczy , nie potrafiła mu wyjaśnić tego wszystko. Wstydziła się i nie ufała nikomu poza Doris. Strasznie jej brakowało przyjaciółki i rozmów , ale wiedziała , że już za tydzień się zobaczą.
-Nie potrafię Ci tego wyjaśnić - Mówiła , próbując uwolnić się z uchwytu rąk Nicolasa. - Nie zrozumiesz , nikt nie wie jaka naprawdę jestem. Wiesz .. nie ma już tej dziewczyny , którą chciałeś tak bardzo poznać, Zniknęła. Zapomnij o niej i najlepiej o mnie też. - Odpowiedziała , na wcześniej zadane pytanie.
Taka odpowiedź zdziwiła Jasper`a.
-Co Ty mówisz ? Zapomnieć ? Niby o czym ? Myślałem , że jesteś jak anioł , że może gdy z Tobą porozmawiam , to zrozumiem dlaczego już nie widuje tej Mariki , którą widziałem na początku.
-Tu nie ma czego wyjaśnić , jej już nie ma , nie będzie.- odparła dziewczyna i w końcu wyrwała się z objęcia.
-Nie wierze w to .. dobrze już , uspokój się .. nie tylko nie płacz .. - Powiedział łagodnym głosem.
-Ty nie wiesz co czuje , nic nie wiesz ... - odpowiedziała zapłakana.
-Dobrze już , chodź do mnie porozmawiamy , chcesz?
-Tak.
Poszli w stronę domu Nicolasa. U progu drzwi powitał ich ciepło Pablo , ojciec chłopaka.
-Witajcie , cóż to za prześliczna dziewczyna ?
-No cześć tato , to jest Marika , moja koleżanka ze szkoły.
-Bardzo mi miło, jestem Pablo .. jak pewnie się domyślasz - tata Nicolas`a- Zaśmiał się.
-Marika Could. - Przywitała się grzecznie.
-Could... Could , czy to nie Twoja mama ...
-Tak , to właśnie ona zginęła w wypadku na moście Wilton razem z moim bratem , przepraszam .. czy mogę iść do łazienki ? - Zapytała grzecznie.
-Oczywiście , na górę , pierwsze drzwi po lewej stronie - Wskazał jej drogę Pablo.
Zakłopotany Nicolas nie wiedział o niczym, o jej cierpieniu , o stracie najbliższych osób.
-Jak to ? To o jej rodzinie było tak głośno ? - zadał pytanie z dziwieniem w oczach.
Jego tata kiwnął głową na tak.
Chłopak bez namysłu pobiegł na górę , podszedł blisko do drzwi od łazienki.
-Marika czy wszystko jest w porządku ?
-Tak , tak wszystko jest ok. - W jej głosie było słychać jednak smutek.
-Proszę , wyjdź.
Dziewczyna wyszła z łazienki wycierając oczy od łez. Każde wspomnienie o mamie, doprowadzało ją do płaczu.
-Nie martw się wszystko będzie dobrze. - Odparł i przytulił do siebie dziewczyny , trzymał ją bardzo mocno. Marika .. od dawna nie czuła się tak bezpiecznie jak w jego ramionach.
-Hej , pamiętasz mnie może jeszcze ? - zapytała z miłym uśmiechem na twarzy.
-Jasne , Ty jesteś tą śliczną dziewczyna , która spławiła mnie zanim nawet zapytałem u numer telefonu - tą wypowiedź zakończył również miłym uśmiechem.
-Wybacz mi , nie chciałam Cię urazić - odparła.
-Nie , nie wszystko jest ok. Oddałem Jasperowi notatki .. Marika .. wiesz myślę, że dzisiaj mi nie odmówisz , idziemy na herbatę?
-Alee.. ja nie wiem ..
-Pewnie znowu mi powiesz, że to zły pomysł , nie tym razem- powiedział stanowczo i po chwili dodał - Zapraszam do mnie.
-No dobrze , widzę , że nie dasz za wygraną.
Gdy wyszli ze szkoły Marika od razu zauważyła auto , które widziała rano.
-To niemożliwe - pomyślała.
-No ej , idziesz ? - Zawołał Nicolas.
-Jasne , wyrwała się z zamyślenia i podbiegła do chłopaka.
W momencie , gdy przechodzili obok parkingu , z samochodu wyszedł mężczyzna.
-Nie , nie wierze , tylko nie on - Powiedziała na głos dziewczyna.
-Co się stało ?- Zapytał ją brat Jasper`a i zaczął się rozglądać za czymś , co mogło tak zadziwić i jednocześnie wyprowadzić z równowagi jego koleżankę.
-Ten mężczyzna... zabierz mnie stąd , proszę .. i nie zadawaj żadnych pytań.- Chwyciła go za rękę i pobiegli w stronę centrum.
Po dłuższej chwili biegu chłopak zatrzymał się , przyciągnął Marikę za ręce i zapytał prosto w oczy:
-Co się z Tobą stało ? Rok temu , gdy rozpoczynałaś naukę byłaś całkiem inna , wiem bo już od początku nie odrywam od Ciebie wzroku. Jestem w tej szkole tylko o rok dłużej niż, a wcześniej nie widziałem tak promiennej i ślicznej dziewczyny , gdzie ona jest ? - Zapytał , ciągle patrząc jej głęboko w oczy.
Nicolas był o rok starszy od Mariki.Gdy był na pierwszym roku , nie interesowały go żadne dziewczyny , tylko to co lubił najbardziej - czyli deska.Skateboarding był dla niego najważniejszy, ale odkąd Marika pojawiła się w szkole.. jego myśli i serce chciały być blisko niej, blisko osoby , która go tak zafascynowała swoim pięknym naturalnym uśmiechem, oczami , które potrafiła powiedzieć wszystko , gdy usta były cicho.
Marika nie chciała patrzeć mu w oczy , nie potrafiła mu wyjaśnić tego wszystko. Wstydziła się i nie ufała nikomu poza Doris. Strasznie jej brakowało przyjaciółki i rozmów , ale wiedziała , że już za tydzień się zobaczą.
-Nie potrafię Ci tego wyjaśnić - Mówiła , próbując uwolnić się z uchwytu rąk Nicolasa. - Nie zrozumiesz , nikt nie wie jaka naprawdę jestem. Wiesz .. nie ma już tej dziewczyny , którą chciałeś tak bardzo poznać, Zniknęła. Zapomnij o niej i najlepiej o mnie też. - Odpowiedziała , na wcześniej zadane pytanie.
Taka odpowiedź zdziwiła Jasper`a.
-Co Ty mówisz ? Zapomnieć ? Niby o czym ? Myślałem , że jesteś jak anioł , że może gdy z Tobą porozmawiam , to zrozumiem dlaczego już nie widuje tej Mariki , którą widziałem na początku.
-Tu nie ma czego wyjaśnić , jej już nie ma , nie będzie.- odparła dziewczyna i w końcu wyrwała się z objęcia.
-Nie wierze w to .. dobrze już , uspokój się .. nie tylko nie płacz .. - Powiedział łagodnym głosem.
-Ty nie wiesz co czuje , nic nie wiesz ... - odpowiedziała zapłakana.
-Dobrze już , chodź do mnie porozmawiamy , chcesz?
-Tak.
Poszli w stronę domu Nicolasa. U progu drzwi powitał ich ciepło Pablo , ojciec chłopaka.
-Witajcie , cóż to za prześliczna dziewczyna ?
-No cześć tato , to jest Marika , moja koleżanka ze szkoły.
-Bardzo mi miło, jestem Pablo .. jak pewnie się domyślasz - tata Nicolas`a- Zaśmiał się.
-Marika Could. - Przywitała się grzecznie.
-Could... Could , czy to nie Twoja mama ...
-Tak , to właśnie ona zginęła w wypadku na moście Wilton razem z moim bratem , przepraszam .. czy mogę iść do łazienki ? - Zapytała grzecznie.
-Oczywiście , na górę , pierwsze drzwi po lewej stronie - Wskazał jej drogę Pablo.
Zakłopotany Nicolas nie wiedział o niczym, o jej cierpieniu , o stracie najbliższych osób.
-Jak to ? To o jej rodzinie było tak głośno ? - zadał pytanie z dziwieniem w oczach.
Jego tata kiwnął głową na tak.
Chłopak bez namysłu pobiegł na górę , podszedł blisko do drzwi od łazienki.
-Marika czy wszystko jest w porządku ?
-Tak , tak wszystko jest ok. - W jej głosie było słychać jednak smutek.
-Proszę , wyjdź.
Dziewczyna wyszła z łazienki wycierając oczy od łez. Każde wspomnienie o mamie, doprowadzało ją do płaczu.
-Nie martw się wszystko będzie dobrze. - Odparł i przytulił do siebie dziewczyny , trzymał ją bardzo mocno. Marika .. od dawna nie czuła się tak bezpiecznie jak w jego ramionach.
wtorek, 24 stycznia 2012
Rozdział II
Był to Nicolas.Brat Jaspera.
-Halo ! Jest tam ktoś ?
Marika szła zamyślona , nie zauważając nawet chłopaka , który chciał się z nią przywitać.
Nicolas przyśpieszył wyprzedzając dziewczynę i stanął przed nią.
-Heeej ! Czego chcesz? - zapytała zdenerwowana. Chłopak wyrwał ją z transu myśli:
Co zobaczy , gdy wejdzie do domu ? Czy oni tam jeszcze są ? Co się z nimi teraz dzieje ? Czy Jena jest w domu? Setki pytań , na które zabłąkana Marika szukała odpowiedzi.
-Chciałem się przywitać. Zauważyłem Cie na korytarzu , ale nie miałem odwagi podejść. Jestem Nicolas Dervis.
-Ej , Ty jesteś bratem Jaspera hmm ? - zapytała.
-Oj tak .
-Ooo to dobrze się składa , chodzę z nim do klasy , wiesz.. mógłbyś oddać mu jego notatki ?
-Jasne , pod warunkiem , że zaprosisz mnie na herbatę - zaśmiał się chłopak.
Marika nie rozmawiała dawno z nikim prócz swojej najlepszej przyjaciółki Doris.
-Yyy .. no wiesz ..lepiej nie. - zagubiona dziewczyna nie wiedziała co ma zrobić, sama bała wrócić się do domu , a co dopiero zapraszać kogoś na herbatę.
-Oddasz mu ? Proszę ..
-No ok. Miałem nadzieję , że jeszcze porozmawiamy , ale skoro nie , to spoko. - Nicolas wziął notatnik i odszedł.
-Marika ty głupku ! - powiedziała do siebie.
Chciała z kimś porozmawiać , ale z kim ? Z Jeny ?
-Nie , nie nawet nie chce próbować - pomyślała.
Doris jest u taty , a z Nowego Jorku do Montrealu to szmat drogi.. został jej jedynie telefon.
Zamiast iść do domu , poszła do " Cafe Netiuda " by napić się gorącej czekolady.
Siedziała tam i myślała , była strasznie zamyślona i zdruzgotana.
Nawet nie wiedziała ile czas upłynęło, gdy nagle zadzwonił telefon , to był jej tata :
-Słonko , gdzie Ty się podziewasz ?
Coś było nie tak .. nigdy do niej tak ładnie nie mówił.
- Jestem w mieście.
-Wracaj prędko do domu .. - powiedział.
W tle było słychać śmiechy i ogromny hałas.
-Ja .. ja .. wrócę potem. - odparła i wyłączyła telefon.
Momentalnie zaczęła płakać.. nie chciała wracać do domu..
-Jutro mam sprawdzian. Jak się nie nauczę to na semestr pani Contellman postawi i pałę.
Wiedziała , że musi wrócić do domu.
Gdy szła wąskimi ulicami , w jej oczach odbijało się kolorowe światło lamp.
-Gdybym mogła teraz cofnąć czas i powiedzieć Markusowi jak bardzo go kocham, przytulić mamę i powiedzieć , że jest najważniejsza...
Doszła już do swojej ulicy. Jej domek był na przedmieściach, nie było tam hałasu, tylko cicha natura.. las i cisza. Marika uwielbiała to miejsce.
Przed domem stały 4 samochody BMW, a przed jednym z nich wysoki , łysy facet z fajką w buzi.
-Tej , tej mała gdzie się wybierasz?
Dziewczyna przestraszona zaczęła biec z podjazdu w stronę drzwi, wtedy wysoki mężczyzna zrobił to samo , dogonił ją i złapał za torbę.
Przyciągnął ja i obrócił ja w swoja stronę , by mógł zobaczyć jej twarz.
-Pytałem Cię ślicznotko , gdzie się wybierasz.
-Tatooo , tatoooo .. - Marika zaczęła płakać i w tym samym czasie wyszedł jej ojciec.
-Enej puszczaj moją córkę - krzyknął Peter.
-Sory stary , nie wiedziałem , że to Twoją córka.
Spojrzał się na zapłakaną Marikę pewnym spojrzeniem.
Ona uciekła .
Leżała zapłakana na swoim łóżku , było coś po 19 lecz Marika była senna... zasnęła.
Obudził ją budzik.
-Czas znowu udawać , że wszystko jest w porządku. - pomyślała i pokierowała się w stronę łazienki.
Umyła się , ubrała , spakowała do szkoły i wyszła.
Szła wąską ulicą , była pusta, Oprócz niej i Doris nie mieszkały tu żadne dzieci , nastolatki. Sami staruszkowie.. pewnie dlatego , że była to najbardziej spokojna okolica.
Gdy weszła już na ulicę prowadzącą do szkoły, spostrzegła , że od domu Doris aż do teraz jedzie za nią granatowy samochód.
-Podobny do tych , które stały wczoraj na podjeździe... - zauważyła.
Przyśpieszyła krok. Do szkoły było jeszcze zaledwie 10 minut drogi , a samochód cały czas za nią jechał.
Zaczęła biec. Chciała jak nigdy znaleźć się jak najszybciej w szkole.
-Nie ! Nie ! .. Dlaczego on za mną cały czas jedzie ... Czekaj , czekaj .. .Spokojnie to tylko zbieg okoliczności. - pocieszała się w myślach. Lech nadal biegła.
Znalazła się przed szkołą. Samochód zatrzymał się na szkolnym parkingu. Chwilę stała , chciała wiedzieć kto z niego wysiądzie. Może tylko ktoś odwodził dziecko do szkoły?
Nikt nie opuszczał pojazdu.
Marika wbiegła do szkoły , przez każdą lekcje myślała o tajemniczym samochodzie.
Kto to był ? Czy jechał za nią ? Czy to był przypadek ? Wiele pytań .. lecz brak odpowiedzi.
Nadszedł koniec zajęć.. i czas było wracać do domu.
Wiedziała , że musi wrócić do domu.
Gdy szła wąskimi ulicami , w jej oczach odbijało się kolorowe światło lamp.
-Gdybym mogła teraz cofnąć czas i powiedzieć Markusowi jak bardzo go kocham, przytulić mamę i powiedzieć , że jest najważniejsza...
Doszła już do swojej ulicy. Jej domek był na przedmieściach, nie było tam hałasu, tylko cicha natura.. las i cisza. Marika uwielbiała to miejsce.
Przed domem stały 4 samochody BMW, a przed jednym z nich wysoki , łysy facet z fajką w buzi.
-Tej , tej mała gdzie się wybierasz?
Dziewczyna przestraszona zaczęła biec z podjazdu w stronę drzwi, wtedy wysoki mężczyzna zrobił to samo , dogonił ją i złapał za torbę.
Przyciągnął ja i obrócił ja w swoja stronę , by mógł zobaczyć jej twarz.
-Pytałem Cię ślicznotko , gdzie się wybierasz.
-Tatooo , tatoooo .. - Marika zaczęła płakać i w tym samym czasie wyszedł jej ojciec.
-Enej puszczaj moją córkę - krzyknął Peter.
-Sory stary , nie wiedziałem , że to Twoją córka.
Spojrzał się na zapłakaną Marikę pewnym spojrzeniem.
Ona uciekła .
Leżała zapłakana na swoim łóżku , było coś po 19 lecz Marika była senna... zasnęła.
Obudził ją budzik.
-Czas znowu udawać , że wszystko jest w porządku. - pomyślała i pokierowała się w stronę łazienki.
Umyła się , ubrała , spakowała do szkoły i wyszła.
Szła wąską ulicą , była pusta, Oprócz niej i Doris nie mieszkały tu żadne dzieci , nastolatki. Sami staruszkowie.. pewnie dlatego , że była to najbardziej spokojna okolica.
Gdy weszła już na ulicę prowadzącą do szkoły, spostrzegła , że od domu Doris aż do teraz jedzie za nią granatowy samochód.
-Podobny do tych , które stały wczoraj na podjeździe... - zauważyła.
Przyśpieszyła krok. Do szkoły było jeszcze zaledwie 10 minut drogi , a samochód cały czas za nią jechał.
Zaczęła biec. Chciała jak nigdy znaleźć się jak najszybciej w szkole.
-Nie ! Nie ! .. Dlaczego on za mną cały czas jedzie ... Czekaj , czekaj .. .Spokojnie to tylko zbieg okoliczności. - pocieszała się w myślach. Lech nadal biegła.
Znalazła się przed szkołą. Samochód zatrzymał się na szkolnym parkingu. Chwilę stała , chciała wiedzieć kto z niego wysiądzie. Może tylko ktoś odwodził dziecko do szkoły?
Nikt nie opuszczał pojazdu.
Marika wbiegła do szkoły , przez każdą lekcje myślała o tajemniczym samochodzie.
Kto to był ? Czy jechał za nią ? Czy to był przypadek ? Wiele pytań .. lecz brak odpowiedzi.
Nadszedł koniec zajęć.. i czas było wracać do domu.
poniedziałek, 23 stycznia 2012
Rozdział I
Była noc. Marika siedziała na parapecie wpatrując się w daleki krajobraz lasu. Było jej źle , niestety nie miała nawet z kim porozmawiać . Zawsze chodziła do mamy , która wiedziała o niej wszystko. Teraz nie ma nikogo.
Jena od śmierci Markusa i mamy nie jest już taka sama. Od tamtego czasu zdążyła zajść 2 razy w ciążę i ją usunąć.Straszne jest to , jak człowiek potrafi się zmienić. Z niewinnej Jeny , która była zafascynowana życiem , zrobiła się naiwna i pusta dziewczyna , zadumana w sobie .. yhh. Marika nie potrafiła tego pojąć. A jej tato ? I wtedy wybuchnęła płaczem..
W tym czasie do pokoju weszła Jena.
-Czemu Ty jeszcze nie śpisz ? Myślisz , że nie będziesz wcale chodziła do szkoły ? - zapytała ironicznym głosem.
Fakt Marika już od 2 tygodni nie pojawiła się w szkole , nauczyciele dzwonią i dzwonią... A ona do szkoły nie wracała.Nie chciała tam iść.
-Po co w ogóle istnieje szkoła ? I tak w ogóle to Ty mi mówisz , że mam do niej chodzić , a sama co robisz ? Nic ! Całymi dniami przesiadujesz u tego Romka i nic więcej.Gdyby mama wiedziała jak teraz jestem to ...
-No co ? Jej nie ma , tak samo jak nie ma Markusa! Jeszcze o tym myślisz ? Zapomnij ! I idź spać ! Jutro idziesz do szkoły !
Jena wyszła z pokoju. Marika wiedziała , że jej siostra też strasznie odczuwa brak mamy i brata, ale nie potrafiła już z nią rozmawiać normalnie..
Z jej pięknych piwnych oczu spływały łzy.. Nagle zasnęła.
Rano o 6 obudził ją trzask drzwi ..
-Znowu to samo .. - jęknęła Marika i niepewnym krokiem zeszła na dół. - Tak myślałam..
Taty " koledzy " znowu do niego przyszli.
Marika zrobiła sobie kanapki , wzięła sok pomarańczowy i poszła na górę. Miała jeszcze trochę czasu do szkoły , więc wyciągnęła pamiętnik i zapisała :
" Oni znowu tu są. Dlaczego tato nadal to robi ? Dlaczego nie możemy żyć normalnie .. przecież mama by tego chciała " . Zamknęła go i schowała pod poduszkę, zjadła kanapki. Umyła się i ubrała. Wzięła plecak z zapakowanymi tam książkami , nie zważając na to , jakie ma lekcje.
Wzięła kurtkę, założyła buty i wyszła do szkoły. Była zima , dokładnie za miesiąc - 14 sierpnia będzie rok od śmierci jej mamy Kasandry i brata Markusa.
Gdy szła białe płatki śniegu leciały na jej długie , brązowe loki.
W szatni zostawiła swoje rzeczy i poszła na pierwszą lekcje. Usiadła w ostatniej ławce , by nie rzucać się w oczy. Niestety gdy tylko nauczycielka Contellman weszła do klasy od razu ją zauważyła w wezwała do siebie.
Od kiedy Marika zaczęła uczęszczać do tej szkoły , ta nauczycielka jako jedyna jej nie polubiła.
-Panno Could , proszę o uzupełnione notatki.
-Niestety nie mam, nie miałam ...
I w tym czasie niebieskooki chłopak podsunął jej swoje notatki i szepnął :
-Proszę..
-Panno Could , powiedziałam notatki - wrzasnęła kobieta.
-Oczy..Oczywiście , proszę.
Kobieta ze zdziwieniem oddała dziewczynie notatnik i zaczęła prowadzić lekcje.
Marika przez resztę lekcji chodziła zamyślona , zapomniała całkiem , że powinna podziękować Jasperowi za pomoc. Szukała go przez resztę dnia , lecz na marne.
-Najwidoczniej się zwolnił. - pomyślała dziewczyna.
W drodze do domu zaczepił ją chłopak.
-Cześć.
Jena od śmierci Markusa i mamy nie jest już taka sama. Od tamtego czasu zdążyła zajść 2 razy w ciążę i ją usunąć.Straszne jest to , jak człowiek potrafi się zmienić. Z niewinnej Jeny , która była zafascynowana życiem , zrobiła się naiwna i pusta dziewczyna , zadumana w sobie .. yhh. Marika nie potrafiła tego pojąć. A jej tato ? I wtedy wybuchnęła płaczem..
W tym czasie do pokoju weszła Jena.
-Czemu Ty jeszcze nie śpisz ? Myślisz , że nie będziesz wcale chodziła do szkoły ? - zapytała ironicznym głosem.
Fakt Marika już od 2 tygodni nie pojawiła się w szkole , nauczyciele dzwonią i dzwonią... A ona do szkoły nie wracała.Nie chciała tam iść.
-Po co w ogóle istnieje szkoła ? I tak w ogóle to Ty mi mówisz , że mam do niej chodzić , a sama co robisz ? Nic ! Całymi dniami przesiadujesz u tego Romka i nic więcej.Gdyby mama wiedziała jak teraz jestem to ...
-No co ? Jej nie ma , tak samo jak nie ma Markusa! Jeszcze o tym myślisz ? Zapomnij ! I idź spać ! Jutro idziesz do szkoły !
Jena wyszła z pokoju. Marika wiedziała , że jej siostra też strasznie odczuwa brak mamy i brata, ale nie potrafiła już z nią rozmawiać normalnie..
Z jej pięknych piwnych oczu spływały łzy.. Nagle zasnęła.
Rano o 6 obudził ją trzask drzwi ..
-Znowu to samo .. - jęknęła Marika i niepewnym krokiem zeszła na dół. - Tak myślałam..
Taty " koledzy " znowu do niego przyszli.
Marika zrobiła sobie kanapki , wzięła sok pomarańczowy i poszła na górę. Miała jeszcze trochę czasu do szkoły , więc wyciągnęła pamiętnik i zapisała :
" Oni znowu tu są. Dlaczego tato nadal to robi ? Dlaczego nie możemy żyć normalnie .. przecież mama by tego chciała " . Zamknęła go i schowała pod poduszkę, zjadła kanapki. Umyła się i ubrała. Wzięła plecak z zapakowanymi tam książkami , nie zważając na to , jakie ma lekcje.
Wzięła kurtkę, założyła buty i wyszła do szkoły. Była zima , dokładnie za miesiąc - 14 sierpnia będzie rok od śmierci jej mamy Kasandry i brata Markusa.
Gdy szła białe płatki śniegu leciały na jej długie , brązowe loki.
W szatni zostawiła swoje rzeczy i poszła na pierwszą lekcje. Usiadła w ostatniej ławce , by nie rzucać się w oczy. Niestety gdy tylko nauczycielka Contellman weszła do klasy od razu ją zauważyła w wezwała do siebie.
Od kiedy Marika zaczęła uczęszczać do tej szkoły , ta nauczycielka jako jedyna jej nie polubiła.
-Panno Could , proszę o uzupełnione notatki.
-Niestety nie mam, nie miałam ...
I w tym czasie niebieskooki chłopak podsunął jej swoje notatki i szepnął :
-Proszę..
-Panno Could , powiedziałam notatki - wrzasnęła kobieta.
-Oczy..Oczywiście , proszę.
Kobieta ze zdziwieniem oddała dziewczynie notatnik i zaczęła prowadzić lekcje.
Marika przez resztę lekcji chodziła zamyślona , zapomniała całkiem , że powinna podziękować Jasperowi za pomoc. Szukała go przez resztę dnia , lecz na marne.
-Najwidoczniej się zwolnił. - pomyślała dziewczyna.
W drodze do domu zaczepił ją chłopak.
-Cześć.
Bohaterowie
Marika Could - lat 17 -jest główną bohaterką.Wiele przeszła przez nagą śmierć matki i brata. Ona i jej rodzina mieszkają w Nowym Jorku.
Peter i Kasandra Could - rodzice dziewczyny.Do czasu tragicznego wypadku, byli bardzo szczęśliwą parą.
Po śmierci żony , Peter bardzo się zmienił.
Markus - lat 19 i Jena lat 19 Could - rodzeństwo Mariki. Są bliźniakami dwujajowymi. Jena była bardzo przywiązana do swojego brata. Po jego odejściu nie potrafi się odnaleźć.
Jasper Dervis - lat 17 . Chłopak , który zmieni życie Mariki. Mieszka w Nowym Jorku i chodzi do tej samej szkoły i klasy z główna bohaterką.
Peter i Kasandra Could - rodzice dziewczyny.Do czasu tragicznego wypadku, byli bardzo szczęśliwą parą.
Po śmierci żony , Peter bardzo się zmienił.
Markus - lat 19 i Jena lat 19 Could - rodzeństwo Mariki. Są bliźniakami dwujajowymi. Jena była bardzo przywiązana do swojego brata. Po jego odejściu nie potrafi się odnaleźć.
Jasper Dervis - lat 17 . Chłopak , który zmieni życie Mariki. Mieszka w Nowym Jorku i chodzi do tej samej szkoły i klasy z główna bohaterką.
Klara i Pablo Dervis - rodzice Jaspera.
Nicolas ( 18 lat) , Moris (19 lat) - rodzeństwo Jaspera.
Najlepsza przyjaciółka Mariki - Doris Kiltton.
Subskrybuj:
Posty (Atom)