Rozdział III

Na korytarzu szkolnym , w drodze do szatni spotkała Nicolas`a . Od razu się przywitała.
-Hej , pamiętasz mnie może jeszcze ? - zapytała z miłym uśmiechem na twarzy.
-Jasne , Ty jesteś tą śliczną dziewczyna , która spławiła mnie zanim nawet zapytałem u numer telefonu - tą wypowiedź zakończył również miłym uśmiechem.
-Wybacz mi , nie chciałam Cię urazić - odparła.
-Nie , nie wszystko jest ok. Oddałem Jasperowi notatki .. Marika .. wiesz myślę, że dzisiaj mi nie odmówisz , idziemy na herbatę? 
-Alee.. ja nie wiem ..
-Pewnie znowu mi powiesz, że to zły pomysł , nie tym razem- powiedział stanowczo i po chwili dodał - Zapraszam do mnie.
-No dobrze , widzę , że nie dasz za wygraną.
Gdy wyszli ze szkoły Marika od razu zauważyła auto , które widziała rano.
-To niemożliwe - pomyślała.
-No ej , idziesz ? - Zawołał Nicolas. 
-Jasne , wyrwała się z zamyślenia i podbiegła do chłopaka.
W momencie , gdy przechodzili obok parkingu , z samochodu wyszedł mężczyzna.
-Nie , nie wierze , tylko nie on - Powiedziała na głos dziewczyna.
-Co się stało ?- Zapytał ją  brat Jasper`a i zaczął się rozglądać za czymś , co mogło tak zadziwić i jednocześnie wyprowadzić z równowagi jego koleżankę.
-Ten mężczyzna... zabierz mnie stąd , proszę .. i nie zadawaj żadnych pytań.- Chwyciła go za rękę i pobiegli w stronę centrum.
Po dłuższej chwili biegu chłopak zatrzymał się , przyciągnął Marikę za ręce i zapytał prosto w oczy:
-Co się z Tobą stało ? Rok temu , gdy rozpoczynałaś naukę byłaś całkiem inna , wiem bo już od początku nie odrywam od Ciebie wzroku. Jestem w tej szkole tylko o rok dłużej niż, a wcześniej nie widziałem tak promiennej i ślicznej dziewczyny , gdzie ona jest ? - Zapytał , ciągle patrząc jej głęboko w oczy.
Nicolas był o rok starszy od Mariki.Gdy był na pierwszym roku , nie interesowały go żadne dziewczyny , tylko to co lubił najbardziej - czyli deska.Skateboarding był dla niego najważniejszy, ale odkąd Marika pojawiła się w szkole.. jego myśli i serce chciały być blisko niej, blisko osoby , która go tak zafascynowała swoim pięknym naturalnym uśmiechem, oczami , które potrafiła powiedzieć wszystko , gdy usta były cicho.
Marika nie chciała patrzeć mu w oczy , nie potrafiła mu wyjaśnić tego wszystko. Wstydziła się i nie ufała nikomu poza Doris. Strasznie jej brakowało przyjaciółki i rozmów , ale wiedziała , że już za tydzień się zobaczą.
-Nie potrafię Ci tego wyjaśnić - Mówiła , próbując uwolnić się z uchwytu rąk Nicolasa. - Nie zrozumiesz , nikt nie wie jaka naprawdę jestem. Wiesz .. nie ma już tej dziewczyny , którą chciałeś tak bardzo poznać, Zniknęła. Zapomnij o niej i najlepiej o mnie też. - Odpowiedziała , na wcześniej zadane pytanie. 
Taka odpowiedź zdziwiła Jasper`a.
-Co Ty mówisz ? Zapomnieć ? Niby o czym ? Myślałem , że jesteś jak anioł , że może gdy z Tobą porozmawiam ,  to zrozumiem dlaczego już nie widuje tej Mariki , którą widziałem na początku.
-Tu nie ma czego wyjaśnić , jej już nie ma , nie będzie.- odparła dziewczyna i w końcu wyrwała się z objęcia.
-Nie wierze w to .. dobrze już , uspokój się .. nie tylko nie płacz .. - Powiedział łagodnym głosem.
-Ty nie wiesz co czuje , nic nie wiesz ... - odpowiedziała zapłakana.
-Dobrze już , chodź do mnie porozmawiamy , chcesz? 
-Tak.
Poszli w stronę domu Nicolasa. U progu drzwi powitał ich ciepło Pablo , ojciec chłopaka.
-Witajcie , cóż to za prześliczna dziewczyna ?
-No cześć tato , to jest Marika , moja koleżanka ze szkoły.
-Bardzo mi miło, jestem Pablo .. jak pewnie się domyślasz - tata Nicolas`a- Zaśmiał się.
-Marika Could. - Przywitała się grzecznie.
-Could... Could , czy to nie Twoja mama ... 
-Tak , to właśnie ona zginęła w wypadku na moście Wilton razem z moim bratem , przepraszam .. czy mogę iść do łazienki ? - Zapytała grzecznie.
-Oczywiście , na górę , pierwsze drzwi po lewej stronie - Wskazał jej drogę Pablo.
Zakłopotany Nicolas nie wiedział o niczym, o jej cierpieniu , o stracie najbliższych osób.
-Jak to ? To o jej rodzinie było tak głośno ? - zadał pytanie z dziwieniem w oczach.
Jego tata kiwnął głową na tak.
Chłopak bez namysłu pobiegł na górę , podszedł blisko do drzwi od łazienki.
-Marika czy wszystko jest w porządku ?
-Tak , tak wszystko jest ok. - W jej głosie było słychać jednak smutek.
-Proszę , wyjdź.
Dziewczyna wyszła z łazienki wycierając oczy od łez. Każde wspomnienie o mamie, doprowadzało ją do płaczu.
-Nie martw się wszystko będzie dobrze. - Odparł i przytulił do siebie dziewczyny , trzymał ją bardzo mocno. Marika .. od dawna nie czuła się tak bezpiecznie jak w jego ramionach.

Rozdział II

Był to Nicolas.Brat Jaspera.

-Halo ! Jest tam ktoś ?

Marika szła zamyślona , nie zauważając nawet chłopaka , który chciał się z nią przywitać. 

Nicolas przyśpieszył wyprzedzając dziewczynę i stanął przed nią.

-Heeej ! Czego chcesz? - zapytała zdenerwowana. Chłopak wyrwał ją z transu myśli: 

Co zobaczy , gdy wejdzie do domu ? Czy oni tam jeszcze są ? Co się z nimi teraz dzieje ? Czy Jena jest w domu?  Setki pytań , na które zabłąkana Marika szukała odpowiedzi.

-Chciałem się przywitać. Zauważyłem Cie na korytarzu , ale nie miałem odwagi podejść. Jestem Nicolas Dervis.

-Ej , Ty jesteś bratem Jaspera hmm ? - zapytała.

-Oj tak .

-Ooo to dobrze się składa , chodzę z nim do klasy , wiesz.. mógłbyś oddać mu jego notatki ? 

-Jasne , pod warunkiem , że zaprosisz mnie na herbatę - zaśmiał się chłopak.

Marika  nie rozmawiała dawno z nikim prócz swojej najlepszej przyjaciółki Doris.

-Yyy .. no wiesz ..lepiej nie. - zagubiona dziewczyna nie wiedziała co ma zrobić, sama bała wrócić się do domu , a co dopiero zapraszać kogoś na herbatę.

-Oddasz mu ? Proszę ..

-No ok. Miałem nadzieję , że jeszcze porozmawiamy , ale skoro nie , to spoko. - Nicolas wziął notatnik i odszedł.

-Marika ty głupku ! - powiedziała do siebie.

Chciała z kimś porozmawiać , ale z kim ? Z Jeny ? 

-Nie , nie nawet nie chce próbować - pomyślała.

Doris jest u taty , a z Nowego Jorku do Montrealu to szmat drogi.. został jej jedynie telefon.

Zamiast iść do domu , poszła do " Cafe Netiuda " by napić się gorącej czekolady.

Siedziała tam i myślała , była strasznie zamyślona i zdruzgotana. 

Nawet nie wiedziała ile czas upłynęło, gdy nagle zadzwonił telefon , to był jej tata :

-Słonko , gdzie Ty się podziewasz ? 

Coś było nie tak .. nigdy do niej tak ładnie nie mówił.

- Jestem w mieście.

-Wracaj prędko do domu .. - powiedział.

W tle było słychać śmiechy i ogromny hałas.

-Ja .. ja .. wrócę potem. - odparła i wyłączyła telefon.

Momentalnie zaczęła płakać.. nie chciała wracać do domu.. 

-Jutro mam sprawdzian. Jak się nie nauczę to na semestr pani Contellman postawi i pałę.
Wiedziała , że musi wrócić do domu.
Gdy szła wąskimi ulicami , w jej oczach odbijało się kolorowe światło lamp.
-Gdybym mogła teraz cofnąć czas i powiedzieć Markusowi jak bardzo go kocham, przytulić mamę i powiedzieć , że jest najważniejsza...
Doszła już do swojej ulicy. Jej domek był na przedmieściach, nie było tam hałasu, tylko cicha natura.. las i cisza. Marika uwielbiała to miejsce.
Przed domem stały 4 samochody BMW, a przed jednym z nich wysoki , łysy facet z fajką w buzi.
-Tej , tej mała gdzie się wybierasz?
Dziewczyna przestraszona zaczęła biec z podjazdu w stronę drzwi, wtedy wysoki mężczyzna zrobił to samo , dogonił ją i złapał za torbę.
Przyciągnął ja i obrócił ja w swoja stronę , by mógł zobaczyć jej twarz.
-Pytałem Cię ślicznotko , gdzie się wybierasz.
-Tatooo , tatoooo .. - Marika zaczęła płakać i w tym samym czasie wyszedł jej ojciec.
-Enej puszczaj moją córkę - krzyknął Peter.
-Sory stary , nie wiedziałem , że to Twoją córka.
Spojrzał się na zapłakaną Marikę pewnym spojrzeniem.
Ona uciekła .
Leżała zapłakana na swoim łóżku , było coś po 19 lecz Marika była senna... zasnęła.
Obudził ją budzik.
-Czas znowu udawać , że wszystko jest w porządku. - pomyślała i pokierowała się w stronę łazienki.
Umyła się , ubrała , spakowała do szkoły i wyszła.
Szła wąską ulicą , była pusta, Oprócz niej i Doris nie mieszkały tu żadne dzieci , nastolatki. Sami staruszkowie.. pewnie dlatego , że była to najbardziej spokojna okolica.
Gdy weszła już na ulicę prowadzącą do szkoły, spostrzegła , że od domu Doris aż do teraz jedzie za nią granatowy samochód.
-Podobny do tych , które stały wczoraj na podjeździe... - zauważyła.
Przyśpieszyła krok. Do szkoły było jeszcze zaledwie 10 minut drogi , a samochód cały czas za nią jechał.
Zaczęła biec. Chciała jak nigdy znaleźć się jak najszybciej w szkole.
-Nie ! Nie ! .. Dlaczego on za mną cały czas jedzie ... Czekaj , czekaj .. .Spokojnie to tylko zbieg okoliczności. - pocieszała się w myślach. Lech nadal biegła.
Znalazła się przed szkołą. Samochód zatrzymał się na szkolnym parkingu. Chwilę stała , chciała wiedzieć kto z niego wysiądzie. Może tylko ktoś odwodził dziecko do szkoły?
Nikt nie opuszczał pojazdu.
Marika wbiegła do szkoły , przez każdą lekcje myślała o tajemniczym samochodzie.
Kto to był ? Czy jechał za nią ? Czy to był przypadek ? Wiele pytań .. lecz brak odpowiedzi.
Nadszedł koniec zajęć.. i czas było wracać do domu. 

Rozdział I

Była noc. Marika siedziała na parapecie wpatrując się w daleki krajobraz lasu. Było jej źle , niestety nie miała nawet z kim porozmawiać . Zawsze chodziła do mamy , która wiedziała o niej wszystko. Teraz nie ma nikogo.
Jena od śmierci Markusa i mamy nie jest już taka sama. Od tamtego czasu zdążyła zajść 2 razy w ciążę i ją usunąć.Straszne jest to , jak człowiek potrafi się zmienić. Z niewinnej Jeny , która była zafascynowana życiem , zrobiła się naiwna i pusta dziewczyna , zadumana w sobie .. yhh. Marika nie potrafiła tego pojąć. A jej tato ? I wtedy wybuchnęła płaczem..
W tym czasie do pokoju weszła Jena.
-Czemu Ty jeszcze nie śpisz ? Myślisz , że nie będziesz wcale chodziła do szkoły ? - zapytała ironicznym głosem.
Fakt Marika już od 2 tygodni nie pojawiła się w szkole , nauczyciele dzwonią i dzwonią... A ona do szkoły nie wracała.Nie chciała tam iść.
-Po co w ogóle istnieje szkoła ? I tak w ogóle to Ty mi mówisz , że mam do niej chodzić , a sama co robisz ? Nic ! Całymi dniami przesiadujesz u tego Romka i nic więcej.Gdyby mama wiedziała jak teraz jestem to ...
-No co ? Jej nie ma , tak samo jak nie ma Markusa! Jeszcze o tym myślisz ? Zapomnij ! I idź spać ! Jutro idziesz do szkoły !
Jena wyszła z pokoju. Marika wiedziała , że jej siostra też strasznie odczuwa brak mamy i brata, ale nie potrafiła już z nią rozmawiać normalnie..
Z jej pięknych piwnych oczu spływały łzy.. Nagle zasnęła.
Rano o 6 obudził ją trzask drzwi ..
-Znowu to samo .. - jęknęła Marika i niepewnym krokiem zeszła na dół. - Tak myślałam..
Taty " koledzy " znowu do niego przyszli.
Marika zrobiła sobie kanapki , wzięła sok pomarańczowy i poszła na górę. Miała jeszcze trochę czasu do szkoły , więc wyciągnęła pamiętnik i zapisała :
" Oni znowu tu są. Dlaczego tato nadal to robi ? Dlaczego nie możemy żyć normalnie .. przecież mama by tego chciała " . Zamknęła go i schowała pod poduszkę, zjadła kanapki. Umyła się i ubrała. Wzięła plecak z zapakowanymi tam książkami , nie zważając na to , jakie ma lekcje.
Wzięła kurtkę, założyła buty i wyszła do szkoły. Była zima , dokładnie za miesiąc - 14 sierpnia będzie rok od śmierci jej mamy Kasandry i brata Markusa.
Gdy szła białe płatki śniegu leciały na jej długie , brązowe loki.
W szatni zostawiła swoje rzeczy i poszła na pierwszą lekcje. Usiadła w ostatniej ławce , by nie rzucać się w oczy. Niestety gdy tylko nauczycielka Contellman weszła do klasy od razu ją zauważyła w wezwała do siebie.
Od kiedy Marika zaczęła uczęszczać do tej szkoły , ta nauczycielka jako jedyna jej nie polubiła.
-Panno Could , proszę o uzupełnione notatki.
-Niestety nie mam, nie miałam ...
I w tym czasie niebieskooki chłopak podsunął jej swoje notatki i szepnął :
-Proszę..
-Panno Could , powiedziałam notatki - wrzasnęła kobieta.
-Oczy..Oczywiście , proszę.
Kobieta ze zdziwieniem oddała dziewczynie notatnik i zaczęła prowadzić lekcje.
Marika przez resztę lekcji chodziła zamyślona , zapomniała całkiem , że powinna podziękować Jasperowi za pomoc. Szukała go przez resztę dnia , lecz na marne.
-Najwidoczniej się zwolnił. - pomyślała dziewczyna.
W drodze do domu zaczepił ją chłopak.
-Cześć.

Bohaterowie

Marika Could - lat 17 -jest główną bohaterką.Wiele przeszła przez nagą śmierć matki i brata. Ona i jej rodzina mieszkają w Nowym Jorku.


Peter i Kasandra Could - rodzice dziewczyny.Do czasu tragicznego wypadku, byli bardzo szczęśliwą parą.
Po śmierci żony , Peter bardzo się zmienił.


Markus - lat 19 i Jena lat 19 Could  - rodzeństwo Mariki. Są bliźniakami dwujajowymi. Jena była bardzo przywiązana do swojego brata. Po jego odejściu nie potrafi się odnaleźć.

Jasper Dervis - lat 17 . Chłopak , który zmieni życie Mariki. Mieszka w Nowym Jorku i chodzi do tej samej szkoły i klasy z główna bohaterką.

Klara i Pablo Dervis - rodzice Jaspera. 

Nicolas ( 18 lat) , Moris (19 lat) - rodzeństwo Jaspera.

Najlepsza przyjaciółka Mariki - Doris Kiltton.