Rozdział VI

-Witaj. - Powiedział ciepłym głosem.
-Cześć.
-To co mamy pierwsze ?
-Hmm .. Chemia. - Odparła dziewczyna.
Podał torbę dziewczynie i poszli pod klasę. Na końcu korytarza ujrzała między ludźmi czerwony odcień włosów.
-Nie wierzę. -Powiedziała głośno.
-Ale w co ? - Zapytał zdziwiony chłopak.
Marika nie odpowiedziała i pobiegła przed siebie. Rzuciła się Doris na szyję.
-Nawet nie dałaś znaku życia przez ostatnie dwa dni ! - Wykrzyczała przez śmiech.
-Szukałam Cię po szkole od 15 minut , to miała być niespodzianka, ale wyszło jak wyszło. Mam Ci tyle do opowiedzenia.
-Ja Tobie tak samo , tak strasznie mi Ciebie brakowało. - Wyznała przyjaciółce.
-Oj.. Kto tutaj idzie , Jasper ?
-A tak , mówię właśnie , że mam Ci dużo do opowiedzenia.
-A to o to chodziło , Doris wróciła. - Powiedział chłopak , dochodząc do dziewczyn.
-Tak , kocham ją jak siostrę , a nawet bardziej.- Odparła, patrząc na przyjaciółkę.
We trójkę poszli na lekcje. Tuż po dzwonku pod klasą czekał na Marikę Nicolas.Gdy Jasper go zobaczył od razu chwycił Marikę za rękę i szepnął:
-Uważaj na niego, wcale nie jest tak jak myślisz.
I odszedł. Dziewczyna zmieszana podeszła do Nicolas`a i zapytała:
-A co Ty tutaj robisz ? Przecież nie musisz mnie ciągle pilnować.
-Ale ja chcę Cię cały czas mieć na oku.
-To bardzo miłe Nicolas, ale ten dzień Marika ma przeznaczony dla mnie. - Wtrąciła Doris , łapiąc dziewczynę za rękę i tym samym odciągając ją od chłopaka. -Ten dzień jest nasz - Powiedziała bezpośrednio do niej.
Dziewczyny w szkole nie odchodziły od siebie na krok. Tuż po ostatnim dzwonku wybrały się do centrum miasta na zakupy. Chodziły od sklepu do sklepu wybierając ciuchy i bawiąc się przy tym jak dzieci.
Pod wieczór , po zakupach skoczyły do "Cafe Netiuda" na gorącą czekoladę.
-Cieszę się , że wróciłaś.
-Jasne i nigdzie się nie wybierałam.- Zaśmiała się Doris.- Może zrobimy sobie wspólną nockę ?- Dodała.
-No pewnie , tylko nie u mnie ... sama wiesz o co chodzi. Zresztą mamy nowego gościa-tata przeprowadził jakoś lafiryndę do nas , ma zamieszkać w naszym domu.
-Coooo ? Czy to jest możliwe ?
-Najwidoczniej tak , opowiem Ci wszyściutko w nocy.
-Okej, to chodź do mnie , potem moja mama zadzwoni do Twojego taty - Powiedziała dziewczyna , zabierając torby z zakupami.
Idąc do domu Doris , Marika opowiadała dziewczynie różne historie dotyczące jej życia , które ją ominęły:
-No i wychodziłam akurat ze szkoły i znowu widziałam ten samochód , coś okropnego. Nie wiem w ogóle kto to był. Tacie nic nie powiedziałam ... i tak by nic z tym nie zrobił.
-Kurcze ... całe szczęście , że akurat był przy Tobie Dervis.
Dziewczyny doszły do domu panny Kiltton , rozebrały się , zrobiły w kuchni coś do zjedzenia i poszły na górę.
Przyjaciółki opowiadały sobie wszystko ze szczegółami. Każdą jedną rzecz jaka się przytrafiła w najbliższym czasie.
-Marika , zadzwoniłam do Twojego taty , on już wie , że zostajesz u nas i zgodził się.- Do pokoju weszła mama Doris.
-Okej , bardzo pani dziękuję.
Anna pożegnała dziewczyny uśmiechem i zamknęła drzwi za sobą.
-Doris , Doris .. Jasper dzwoni.-Powiedziała podekscytowana Marika.
-Odbieraj !
~~~~~~~~
-No Cześć.
-Dzwonię by Ci powiedzieć , że tęsknie za Tobą.
-Tęsknisz? - Zapytała zdziwiona dziewczyna.
-Tak , nie mogę przestać o Tobie myśleć.
-Jej , to takie słodkie.
-Marika... Proszę uważaj na to , co robisz z Nicolas`em.
-Znowu mi  o nim mówisz , dlaczego ?
-Po prostu uważaj, myśl troszkę o mnie , ja muszę kończyć , pa. - Chłopak rozłączył się.
~~~~~~~~
-No i co mówił ? - Ciekawska Doris już chciała wszystko wiedzieć.
-Mówił , że tęskni .. że mam uważać na Nicolas`a, ale nie wiem dlaczego , mówi mi to już po raz kolejny.
-Jest zazdrosny, nie przejmuj się.
-Tak , masz pewnie racje.
Przyjaciółki przegadały pół nocy i ok.4 nad ranem poszły spać.
Spały długo , była 12 godzina kiedy Doris jako pierwsza otworzyła oczy. Nie dała spać dłużej Marice , zaczęła ją łaskotać po brzuchu.Dziewczyna szybko się obudziła , nie wiedząc o co chodzi. Potem zaczęły się śmiać obydwie.
Kiedy już wstały i były ubrane , posprzątały w pokoju i zeszły na obiad , Marika rozstała się z przyjaciółką tuż po nim.
Dziewczyna doszła do domu , w końcu nie było to aż tak daleko. Weszła do domu. Od razu w oczy rzuciła się jej Nadia , schodząca schodami w dół. Miała na sobie różową bieliznę , różowe pluszowe kapcie i york`a w ręce.
-Straszny widok.- Pomyślała Marika.
Skierowała się w stronę łazienki.
-Hej skarbie , gdzie byłaś ? U jakiej koleżanki ?- Zapytała kobieta opierając się o ścianę naprzeciwko łazienki.
-Skarbie ? Gdzie byłaś ? Pani wybaczy , ale akurat Pani nie muszę się tłumaczyć.
-Jako to nie . Teraz jesteś częścią życia Twojego ojca. Kto wie , może i zostanę Twoją macochą- Szyderczo się uśmiechnęła i poszła do kuchni.
-Yhhh .. - Warknęła dziewczyna.
Poszła na górę , żeby zobaczyć czy Jena jest w pokoju. Była tam lecz nie sama. Leżała na łóżku w samych majtkach i staniku przytulona do jakiegoś chłopaka.
-Jesteś już ? To jest Matt , mój chłopak.
-Tak , tak .. .Siema. - Zamknęła drzwi.
Usiadła się na parapecie z gitarą. Gdy grała zapominała o wszystkim , o tym co ją przytłaczało i ściągało na dno. Grając mogła wyrazić to co czuje. Do nut piosenki śpiewała. Jej głos był czysty i delikatny. Rozlegał się  po pokoju jak nutka spokoju i rozluźnienia.


Jej piękny śpiew przerwał dzwonek telefonu. Dzwonił Nicolas.
-Hej Skarbie , czekam obok Twojego domu , pójdziemy do mnie , okej ?
-No dobrze, zaraz zejdę.
Marika przebrała się i wyszła. Nicolas gdy ją ujrzał , podbiegł i dał jej buziaka w policzek.
-Tęskniłem.- Powiedział.
-To bardzo miłe.
-Chodźmy, jestem sam w domu.
-No dobrze- Odpowiedziała dziewczyna.
Gdy byli już na miejscu , chłopak przyniósł coś do picia i zaczęli rozmawiać.
Nicolas widziany przez wszystkich jako dobry chłopak , żyjący bez problemów. Dziewczyny szalały za nim , za jego spojrzeniami czy nawet gestem. Marika widziała w nim jedynie swojego przyjaciela i tak też chciała być postrzegana przez niego. To co się wydarzyło po wejściu do pokoju chłopaka , zmieniło jej całe nastawienie.



Marika wybiegła do swojego pokoju, nie zwracając nawet uwagi na kolegów taty siedzących w pokoju, zawsze ją to denerwowało i była awantura , lecz teraz zapłakana leżała na łóżku. Wyciągnęła telefon i wybrała numer Doris. Był zajęty. Następną osobą jaką chciała zobaczyć był Jasper.
W jej uchu rozległ się jego głos:
-No słucham Cię ?
-Musimy porozmawiać.. stało... - Jej głos umilkł.
-Halo ? Jesteś ? Marika co się dzieje ? - Wołanie było na nic.
Mariki telefon leżał na poduszce, a ona sama przyciśnięta do ściany ,z zatkanymi ustami, nie mogła się ruszyć.
Wyrywała się próbowała krzyczeć lecz na nic.
Mężczyzna , jeden z kolegów taty był u niej w pokoju. Nie dawał jej nawet drgnąć. Dotykał ją. swoją dłoń miał na jej piersiach. Rozerwał jej koszulkę jak drań i rzucił na łóżko.
-Jeśli piśniesz słówko , odważę się , Cię zabić. - Te słowa słyszał jeszcze Jasper zanim połączenie zostało przerwane. Nie wiedział co się dzieje. Gdzie jest dziewczyna i co jej grozi, postanowił pobiec do Doris. Zostawił swoich kumpli w parku , rzucił wszystko i ruszył.
Marika płakała. Mężczyzna silniejszy ,starszy od niej ściągał jej powoli spodnie. W jego oczach żarzyło podniecenie.Zaczął całować jej półnagie ciało. Dotykał ją wszędzie , nie miał wstydu. Ona ? Chciała krzyczeć lecz nie mogła , ciągle zatykał jej buzie, ciągle  czuła jego oddech na swoim ciele. Brzydziła się tego , odsuwała się i uciekła jak tylko mogła , lecz ona nie dawał za wygraną. Był silniejszy. Rozebrał ją cała i sam zsunął spodnie. Używał siły. Marika miała ochotę krzyczeć , uciec , umrzeć. Mężczyzna nie przerywał , to była dla niego przyjemność: uprawianie seksu z małolatą. Już nie raz to robił , nie raz zgwałcił nastoletnie dziewczyny , a potem znikał. Nikt mu nigdy tego nie udowodnił.
Zakończył stosunek z siedemnastolatką , gdy tylko sprawił sobie przyjemność.
-Piśnij komuś cokolwiek , za jeszcze raz przyjdę do Ciebie , by poczuć Twoje ciało - Chamsko się uśmiechnął, pocałował ją w ramię i zaczął się ubierać.
W tym samym czasie Jasper w raz z Doris biegli do domu Mariki. Doris wiedziała co może jej grozić, wiedziała kim jest jej ojciec i jakich ma znajomych.Pukali do drzwi, otworzył jej ojciec, już wtedy Doris widziała co się działo w jego domu.
-Gdzie jest Marika ?- Zapytał szybko Jasper.
-Na górze.
-Sama ? - Zapytała Doris.
Jej ojciec na to pytanie zrobił dziwną minę.
-Tak , nawet tego Pan nie jest świadomy. - Powiedziała Doris i wbiegła do domu przyjaciółki, szybkim krokiem pokonała schody i weszła do pokoju dziewczyny.
Widok płaczącej Mariki i ubierającego się mężczyzny ją przeraził , zaczęły jej lecieć łzy , podbiegła do przyjaciółki , zaczęła ją przytulić.
-Gówniaro wyjazd stąd , czego tu szukasz ? - Wzburzył się koleś , który nie ma w sobie pohamowania.
Zaraz po jego słowach do pokoju wszedł Jasper z ojcem zgwałconej dziewczyny.
Peter stał jak wryty.
-Enej , jak mogłeś to zrobić ?
-I to wszystko co Pan zrobi ? Taki z Pana jest ojciec ? Pańska córka leży zapłakana , naga , a Pan tylko to potrafi powiedzieć ? Nadal Pan nie rozumie ? On zgwałcił Marike! - Jasper wybuchł , jego złość nie miała granic.
Peter zaczął bić mężczyznę, obkładał jego twarz , tedy weszła reszta znajomych i odciągnęli ojca Mariki od Enej`a. Po zrozumieniu tego co się wydarzyło , wyprowadzili go na zewnątrz  i zaczęli go kopać. Nie mięli litości. Wyrwał się im i uciekł.
Marika nie potrafiła się otrząsnąć z tego. Ciągle płakała , krew leciała jej z głowy , miała siniaki na twarzy.
Jasper podszedł do niej i chciał ją przytulić , a ona pewnym krokiem się odsunęła. Była w szoku bała się każdego.Doris wyprosiła Jasper`a. Chciała pomóc przyjaciółce się ubrać , gdy Marika wstała , nagle straciła przytomność. Wtedy czerwonowłosa dziewczyna zaczęła krzyczeć o pomoc.
Marika otworzyła oczy dopiero szpitalu, leżała bezbronnie na łóżku. Wstydziła się obecności taty i Jasper`a. Krępowała się tym , że wszyscy widzieli ją w domu , rozebraną i poniżoną.
-Marika , kochanie jak dobrze , że się obudziłaś.- Powiedział ucieszony ojciec.- Skarbie , proszę...spójrz na mnie.- Błagał Peter lecz dziewczyna odwrócona od wszystkich głową , nawet nie drgnęła na słowa ojca.
-Nie wiem czy cokolwiek Pan zyska , ona i tak Panu nie odpowie. Jest w ciężkim szoku. Pan jest ojcem , tak ? To naprawdę dziwne , że Pan na to wszystko pozwolił. Ona już nigdy nie będzie sobą.- Powiedział lekarz stojący w drzwiach sali.
-To nie moja wina , ja nie wiedziałem co się dzieje.
-A jak to się stało ? - Dopytywał  lekarz.
-U niej w domu , w jej własnym pokoju. - Szybko powiedziała Doris.
-W domu ? Nie było w tym czasie Pana?
-Oczywiście , że był. Siedział na dole i się bawił , kiedy jego córka cierpiała! - Wykrzyczał oburzony Jasper.
-Doris , możesz mi przynieść z domu mój pamiętnik , jest pod poduszką.- Gdy Marika zaczęła mówić , wszyscy umilkli.
-Oczywiście , już idę.
-Marika , Marika popatrz na mnie , proszę. Nie odtrącaj mnie. - Prosił Peter.
-Ja Ciebie odtrącam ? Widzisz co przez Ciebie się dzieje?! Nie widzisz , bo masz oczy otwarte tylko na jedno. Nienawidzę Cię ! Zepsułeś wszystko! - Płakała i jednocześnie wyrzucała wszystko to , co leżało jej na sercu.
-Dziecko ... Ja to wszystko robię , żebyś Ty i Jena miały wszystko co chcecie.
-Nie bądź śmieszny... Wyjdź stąd , nie chce Cię widzieć.
Ojciec na prośbę córki wyszedł. Wiedział , że robi źle, że jego życie to wielkie dno, ale trudno było mu się z tym rozstać. Wrócił do domu.
W sali , w której leżała Marika został tylko Jasper.
-To ja też lepiej pójdę , skoro nie chcesz nikogo widzieć-Złapał dziewczynę za dłoń i ją pocałował.
Ku jego zdziwieniu dziewczyna mocno zacisnęła jego dłoń i dodała:
-Nie odchodź. 
Cały czas była odwrócona w drugą stronę sali. Nie spojrzała nawet na chwilę na chłopaka.On wiedział , że teraz jest jej źle , nie nalegał by spojrzała na niego, ważne , że chciała by on przy niej był. 

Rozdział V

Marika biegła , strach opanował jej myśli. Chciała już być w domu.Ktoś był za nią , czuła obecność tej osoby.

Łzy leciały jej po policzku.

-Jeju , jeszcze dwie ulice do domu- Myślała.

Biegła przed siebie ukradkiem sił, gdy nagle poczuła na ramieniu rękę.

-Stój ! 

-Nie rób mi krzywdy - Powiedziała błagalnym głosem.

-Marika ! Uspokój się , to tylko ja.

Dziewczynie ulżyło, gdy otworzyła oczy ujrzała Jaspera.

-Jasper ! O matko , jak ja się cieszę , że to Ty. - Rzuciła mu się na szyję - Tak się bałam.

-Nie rozumiałem dlaczego biegniesz, czego tak się boisz?

-Po prostu się wystraszyłam

-Już dobrze ,to tylko ja. Nie płacz już. - Powiedział i przytulił ją do siebie.

Wziął dziewczynę i odprowadził ją do domu. Szli i rozmawiali, Marika dostrzegła w nim coś wyjątkowego, w jego spojrzeniu była nutka czegoś , co ją bardzo podirytowało.

-Więc ... Jesteś z moim bratem ? - Zapytał niepewnie chłopak.

-Ja ? Nie , nie. - Uśmiechnęła się. - My się tylko przyjaźnimy.

-To dobrze ..yyy to znaczy achaa.

-Dobrze ? Dlaczego dobrze ? Coś z nim nie tak ? 

-Nie , wszystko ok. Tak po prostu powiedziało mi się.

Marika w momencie kiedy spojrzał jej głęboko w oczy , czuła , że może z nim stać przed tym domem byle tylko tak na nią patrzał.

-Już późno , lepiej leć do domu- Oznajmił chłopak.

-Ahh tak , masz racje, to do zobaczenia jutro w szkole, pa. - Dała mu całusa w policzek.

-Pa.- Odpowiedział z rumieńcem na twarzy Jasper.

Dziewczyna weszła do domu. Od razu w progu od salonu stanął jej ojciec.

-Gdzieś Ty była ? 

-U znajomych, a co ? 

-Jak to co ? Obiad nie zrobiony , dom nieposprzątany , jak tu wygląda?

-Dlaczego ja mam zawsze wszystko robić ? Dlaczego zawsze wszystko jest na mojej głowie ? Czy Ty w ogóle masz pojecie co ja przechodzę ? Nauczyciele w szkole patrzą na mnie jakbym im krzywdę zrobiła ! Wszyscy się ode mnie odsunęli , w szkole sobie nie radze , ale po co ja Ci to właściwie mówię , Ty i tak masz to w dupie , bo najważniejsze żeby był obiad i czysty dom.- Marika wybuchnęła , nie miała już sił na swojego ojca i na to wszystko co się dzieje w jej domu , przez nich tylko płakała. Chciała normalnej rodziny i gdzie ona jest ?

-Nie unoś się tak , bo zaraz Cię nauczę porządku ! 

-Tak ? Pewnie , uderz mnie , ulżyj sobie po raz kolejny.

Tata Mariki od śmierci matki , gdy tylko coś mu się nie podobało bił ją. Nie chodziła do szkoły bo się wstydziła.Zawsze miała nadzieję , że to się kiedyś zmieni..

-Chcesz mnie wyprowadzić z równowagi ? Lepiej idź się uczyć jak gotować nie chcesz , jesteś do niczego. - Jej ojciec był stanowczy , nie obchodził go ból córki , ani to co ona czuje.

Zapłakana dziewczyna  kierowało się do kuchni po szklankę soku, gdy przechodziła obok salonu dostrzegła tam siedzącą kobietę.Była na pewno młodsza od jej taty. Miała blond włosy i podkreślone czarną kredką niebieskie oczy. Jej ubiór był złożony głowinie z różu.

-Kim pani jest ? - Zapytała Marika.

-To jest Nadia. - Ojciec podszedł do kobiety , która siedziała na kanapie i przytulił ją. - Nadia zamieszka z nami.

-Co ? Przyprowadzasz do naszego domu obcą babę i w dodatku chcesz ją nocować u nas? Nie ma mowy ! Co by na to mama powiedziała ? 

-Nie pyskuj mi , powiedziałem , że zamiesza z nami i tak będzie.
I to był koniec rozmowy , nie ciągnęła tego dalej bo wiedziała , że to nie ma sensu.
Wzięła sok i weszła na górę prosto do swojego pokoju. Wzięła ciepły koc i usiadła na parapecie.Nie było jeszcze tak późno , ok 21. Wyciągnęła z kieszeni telefon , ujrzała 3 wiadomości - jedna od Jaspera :
` Wiesz , że jesteś najpiękniejszą dziewczyną jaką kiedykolwiek widziałem ? Nie chce Ci mieszać teraz w głowie , przecież spotykasz się z moim bratem , ale wiedz , że możesz na mnie liczyć . Jasper.
A dwie inne wiadomości były od Nicolas`a :
`Słonko dziękuję Ci za ten dzień , jesteś taka wyjątkowa. Mam nadzieję, że jutro również się gdzieś wybierzemy ? Co myślisz o wspólnym obiedzie? ` i ` Odezwij się jak będziesz w domu.`
-Jakie to jest urocze , dwaj bracia.. hmmm dawno nic takiego nie czułam. - Pomyślała dziewczyna wiadomość do Jaspera : ` Dziękuję za miłe słowa. Jesteś naprawdę bardzo kochany :* ` .
-I wysłano , teraz zadzwonię do Nicolas`a.
-Hej , już jestem w domu - Tak , tak wszystko w porządku - Yhymm , będę jutro w szkole , pogadamy. - Okej , to dobranoc  - Pa.
Dziewczyna poszła do swojej łazienki , umyła się i ubrała w piżamę. Wyciągnęła z pod poduszki i zapisała w pamiętniku :
`Poznałam niesamowitych ludzi , dzięki nim wszystko będzie łatwiejsze , niedługo opowiem im cała prawdę o moim dotychczasowym życiu , ale sama jeszcze nie jestem gotowa. Nicolas ma taka wspaniała rodzinę. Gdyby była mama również i moja rodzina byłaby normalna, ale...
O tak nie wszystko jest takie wspaniałe , teraz jeszcze ta kobieta ,coś czuję , że namiesza w moim życiu jeszcze bardziej.
Będę silna mamo , zobaczysz , że dam radę , dla Ciebie i Markus. Proszę tylko czuwaj nade mną.`
Zamknęła pamiętnik. Schowała go na miejsce , przygotowała następnie książki na jutrzejszy dzień i położyła się do łóżka. Nie mogła spać , pisała sms-y z braćmi Dervis i rozmyślała nad jutrzejszym dniem, aż w końcu usnęła.
Rankiem obudził ją dzwoniący telefon , to był Nicolas.
-Hej moje słoneczko , ubieraj się szybko i schodź na dół , czekam.
Nawet nie dała rady nic odpowiedzieć i już się rozłączył. Szybko wstała z swojego miejsca snu i zaczęła się ubierać , śmieszyła się , nie chciała żeby ojciec ujrzał chłopaka , była się , że zrobi coś głupiego.
Ubrana zabrała torbę i wybiegła z domu.
-Chodź szybko ! - Chwyciła go za rękę i biegła by zniknąć z pola widzenia taty - Nigdy więcej tak nie rób, nie przychodź tutaj , ok ?
-Dobrze , chciałem Ci tylko zrobić niespodziankę , obiecałem , że będę o Ciebie dbał.
-Wiem i rozumiem ,  ale nie rób tak.
Chwycił ją za rękę i uspokajał. Obiecał ,że już po nią nie przyjdzie , chodź nie rozumiał jej zachowania , to wolał nie denerwować dziewczyny.
Marika czuła się dziwnie idąc za rękę z Nicolas`em , nie byli przecież parą , lecz nie opierała mu się , aby nie narobić mu przykrości.
Gdy byli na terenie szkoły pożegnali się i rozeszli. W szatni przywitał ją ciepły uśmiech Jaspera.


~~~~~~~~~~~~~~~~~~~


Oto nowa postać Nadia Amiltton - Kobieta pragnie, by Marice wiodło się jak najgorzej. Udaje wielką miłość do Peter`a , jednak w rzeczywistości kocha tylko jego pieniądze.

Rozdział IV

Po chwili oderwała się od niego, spojrzała delikatnym wzrokiem w jego kierunku i uśmiechnęła się.To było niesamowite , że w końcu ktoś próbuje ją zrozumieć.
-Od teraz nie jesteś sama , masz mnie -Powiedział i cmoknął ją delikatnie w policzek.
Marika się zarumieniła i zrobiła krok do tyłu.
-Hej słoneczko , nie bój się , nie zrobię Tobie krzywdy.- Zapewnił ją , po czym następnie zaprosił do swojego pokoju. Tam zaczęli oglądać zdjęcia z dzieciństwa Nicolas`a.
-Jaki byłeś gruby ! O jejuś , po prostu uroczy. - Dziewczyna zaczęła się śmiać,a on był w nią tak wpatrzony, jakby zobaczył coś nadzwyczajnego.
-Ej , co się tak patrzysz ? Uraziłam Cię , przepraszam. - Zauważyła Marika.
-Nie, nie ! Śmiej się dalej , proszę. Tak dawno nie widziałem Twojego uśmiechu.To uczucie gdy się uśmiechasz jest nie do opisania, jesteś naprawdę piękna.
-Nie mów ta .. bo ..
- Ciii, proszę. - Chłopak uciszył dziewczynę, położył swoją dłoń na jej policzku. Chciał ją pocałować , pragnął tego. Zbliżył się do niej bliżej , Marika nie odtrąciła jego dotyku , czekała , chciała wiedzieć co za chwile się wydarzy. Nie opierała się.
Nicola`s zbliżył swoje usta. Czuł już oddech dziewczyny.
-Siemanko ! - Do pokoju wszedł Jasper.
-Yhhh .. - mruknął chłopak , był wściekły , chciał wykrzyczeć bratu , jaki to z niego dureń , ale się powstrzymał , nie chciał wystraszyć swojej ukochanej.
-Cześć Jasper. - Odezwała się Marika.
-Oj , wielkie przepraszam dla Was , nie wiedziałem , że jest u Ciebie dziewczyna.
-Tak jest , odwiedziła nas. - Mówił z pogardą w głosie Nicola`s.
-Może ja już pójdę , nie chce wam przeszkadzać. - Odparła Marika. Nie chciała zawadzać rodzeństwu. Wiedziała jaka jest wielka więź między braćmi , której brakowało u niej i jej siostry.
-Nie Marika , ja tylko tak wpadłem się przywitać z Nitkiem. Już wychodzę.
Gdy Jasper wyszedł, Marika ponownie wybuchnęła śmiechem.
-Nitek ? Hahaha , co to jest za przezwisko ?
-Taa.. Wiedziałem , że mnie ośmieszy , skubany.
Nicola`s wiedział , że dziewczyna uśmiecha się po raz pierwszy od dłuższego czasu. Nie przerwał jej tej chwili , chciał ją wiedzieć uśmiechniętą cały czas.
Po dużej dawce śmiechu , zabaw i wygłupów , chłopak zabrał dziewczynę do kuchni i zrobili wspólnie kolacje.
-Często gotujesz? - Zapytał .
-Tak , codziennie. Ja robię obiady w domu- Uśmiechnęła się delikatnie , po czym dodała - Taty nie ma często w domu , a siostra się niczym nie interesuje.
-Przykro mi , że tak mówisz, przecież rodzina jest najważniejsza.
-Moja rodzina już nie istnieje Nicola`s , rozpadła się razem z odejściem mamy i Markusa. U mnie w domu nie ma tak miłej atmosfery jaka jest u Ciebie, nie ma czułości , a nawet miłości ,ani troszeczkę. Barakuje wszystkiego.. gdybyś tylko wiedział , jak jest mi ciężko.
Chłopak dostrzegł łzy w oczach swojej ukochanej.
- Nie płacz , od teraz już wszystko będzie inaczej , zadbam o Ciebie , obiecuje. - Spojrzał jej w oczy i wyznał - Marika , ja Cię kocham.
Czekał na jej reakcję.
Dziewczyna zaczęła momentalnie płakać. Chwyciła mocno chłopaka i przytuliła się, on odwzajemnił ten uścisk.
-Dziękuję , że jesteś przy mnie.
-Będę już zawsze , nie chce żebyś mi cokolwiek teraz odpowiadała , nie chcę Cię zmuszać do miłości , ja po prostu pragnę Twojego szczęścia.
Marika od razu poczuła się lepiej , nie kochała Nicolas`a , widziała w nim zaledwie swojego przyjaciela , nie znała go na tyle dobrze , żeby wyznać mu jakiekolwiek uczucie,ale wiedziała , że przy tym chłopaku odpływa , jest po prostu w innym świecie , bez problemów , kłótni.. Odmieniał jej świat.
Po przygotowaniu kolacji , zawołali rodzinę i usiedli przy stole.
-Bardzo pyszna ta sałatka, naprawdę pyszna - Odparł Pablo , zajadając sałatkę zrobioną przez jego syna i jego nową koleżankę.
W tym samym czasie do domu wszedł najstarszy z braci Moris.
-Mmm , ale zapachy , co dobrego jest dzi.... Ooo cześć śliczna koleżanko. - Odparł z dziwieniem w oczach , po ujrzeniu brunetki siedzącej przy ich stole. - Tato , mama została jeszcze u cioci Magdaleny , nie wie kiedy wróci , ale da znać , żebyś po nią przyjechał - Dodał , zajmując miejsce obok Mariki.
-Moris , to jest Marika. Mariko , a to mój starszy brat Moris. - Przedstawił ich sobie Nicolas.
-Dużo was tutaj jest. I to w dodatku sami faceci . - Zaśmiała się dziewczyna
-No tak , tak , ale ja tutaj jestem najprzystojniejszy - Od razu dodał Moris.
-Yhymm.. - Nie pewnie odpowiedziała - Wiecie co , bo na mnie to już jest właściwie pora , jest po 20. Będę się zbierała , skocze na górę po moją torbę i się zmywam , a Panu bardzo dziękuję za kolacje.
-No co Ty , przecież sama ją przygotowałaś - odparł Pablo , cały czas jedząc.
Marik zabrała swoje rzeczy , po czym zeszła na dół i zaczęła się ubierać. Podbiegł do niej Nicolas , jeszcze cały brudny na twarzy od jedzenia.
-Idę z Tobą , to znaczy odprowadzę Cię.
-Nie , ja przejdę się sama nie fatyguj się , proszę zostań i pozmywaj naczynia - Puściła mu oczko i wyszła z domu.
-Ok , tylko proszę uważaj na siebie , mam Twój numer, zadzwonię.
Dziewczyna szła wąskim chodnikiem i myślała o dzisiejszym dniu , było jej tak miło w domu państwa Dervis , że miała ochotę nie opuszczać tego ciepłego mieszkania.
Tak myśląc , poczuła czyjąś obecność za plecami.. Od razu przypomniał jej się mężczyzna z pod szkoły.
-Jeżeli to on ? Mam biec , uciekać ? A może mi się tylko wydaję , że ktoś idzie , boję się odwrócić .. Jedy mogłam jednak poprosić o odprowadzenie mnie do domu. - Rożne myśli krążyły po jej głowie.
W strachu ciężko jest opanować emocje, nikt nie wie co ma robić , jedyną i główną myślą jest bieg.